“โอ้แม่เจ้า!” เมื่ออันหลินเห็นรอยหมัดบนหน้าผา ก็อดอุทานขึ้นมาไม่ได้
อานุภาพของวิชาเซียน เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ผู้ที่ร่ายมนตร์อย่างเขา ก็ยังสะดุ้งโหยง
หลังตกตะลึงแล้ว ใบหน้าของอันหลินก็แสดงอาการกระหยิ่มใจและตื่นเต้น
หมัดสะเทือนขุนเขา วิชาเซียนอันแรกของระบบ ไม่คิดว่าอานุภาพจะยิ่งใหญ่ปานนี้ แล้วอัสนีมรรควิถีล่ะจะเป็นอย่างไร
ตอนนี้เขาเกิดความคิดชั่ววูบอยากค้นหาสถานที่สักแห่ง จากนั้นถูกสายฟ้าสวรรค์ผ่าสักที
วิชานั้นแค่ได้ยินชื่อก็สุดยอดมากแล้ว เมื่อมีตัวอย่างของหมัดสะเทือนขุนเขา อันหลินก็เกิดความกระเหี้ยนกระหือรือยิ่งขึ้น
สวีเสี่ยวหลานเห็นอันหลินดำดิ่งอยู่ในวิชาเซียนของตัวเอง แถมยังทำหน้าลำพองใจอีกด้วย ก็อดส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอไม่ได้
แม้นางจะไม่รู้ว่าอันหลินไปได้วิชาเซียนวิชานี้มาจากไหน แต่นางรู้ว่าตัวเองในตอนนี้ จำเป็นต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
“วิชาเซียนนี่ก็ไม่ได้ร้ายกาจเท่าใดนัก ดูของข้า!”
พูดจบ สวีเสี่ยวหลานก็เงื้อมือฟาดออกไปทางหน้าผาข้างหน้า ฝ่ามือเปลวอัคคีกว้างสองจั้งกว่าก็ลอยหวีดหวิวออกมา
อุณหภูมิสูงจนน่ากลัวของฝ่ามือเปลวอัคคี แม้สวีเสี่ยวหลานจะอยู่ห่างจากอันหลิน แต่ก็รู้สึกถึงความร้อนระอุ
ต่อมาฝ่ามือก็ประทับรอยลงบนหน้าผา ทำให้มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ตูม!
เมื่อสิ้นเสียงดังสนั่น ก็มีรอยฝ่ามือที่มีขนาดใหญ่กว่ารอยหมัดของอันหลินหลายเท่าปรากฏบนหน้าผา
แถมรอบๆ ก็ดำสนิท แม้แต่ก้อนหินก็ไหม้เกรี
