อันหลินเดินผ่านประตูของห้องเรียน มองหาที่นั่งด้านหลังแล้วนั่งลง
เขารู้สึกว่าความสนใจของเพื่อนร่วมห้องที่มีต่อเขา คล้ายว่าจะเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย
หลังเพื่อนร่วมห้องบางส่วนเห็นเขาปรากฏตัว ก็พากันกระซิบกระซาบวิจารณ์เขาขึ้นมา
แม้อันหลินจะไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดอะไร แต่คงจะไม่ได้กำลังชมเขาแน่นอน
แต่ละเรื่องที่เกิดขึ้นในระยะนี้ ตกถึงตัวเขาไม่หยุดไม่หย่อน อย่าว่าแต่เพื่อนร่วมห้องที่วิจารณ์กันเซ็งแซ่เลย แม้แต่ตัวอันหลินเองก็อดไม่ได้อยากค่อนแคะอยู่เหมือนกัน
คาบเรียนสำคัญของวันนี้คือวิชาแดนมนุษย์ เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศ เหล่าลูกศิษย์ในห้องต่างก็สวมเครื่องแต่งกายต่างๆ นานาที่นิยมบนโลกมนุษย์
ทั้งกางเกงยีน เสื้อกล้าม เดรส… ที่เหนือกว่านั้น มีคนถึงขั้นใส่สูท กี่เพ้าด้วยซ้ำ เป็นแฟชั่นโชว์รวมเครื่องแต่งกายชัดๆ เป็นภาพที่พิลึกที่สุด
ขอพูดอีกหนึ่งประโยค บุคคลที่สวมชุดสูทคนนั้น ก็คือท่านหัวหน้าห้องของพวกเขา เซวียนหยวนเฉิงนั่นเอง
เขาสวมชุดสูทรองเท้าหนัง ผูกเนคไทสีน้ำเงิน แถมยังใส่แว่นกันแดดเสียด้วย
การแต่งตัวของเขาหล่อเหลาเอาการ คล้ายคลึงกับสายลับใน 007 ดูแล้วไม่มีอะไรต่างกันมากนัก
แต่ว่า คุณจินตนาการท่าทางที่สวมชุดนี้ จากนั้นนั่งตัวตรงแหน่วอยู่ข้างหน้า สองมือวางบนโต๊ะ กำลังตั้งใจเรียนของเขาออกหรือเปล่า
อันหลินอดกลั้น พยายามไม่ให้ตัวเองหลุดขำออกมา
ผ่านไปไม่นาน อาจารย์ของพวกเขาเซียนพสุธาเยว่อิ่งก็เดินเข้
