้ามา!
โดยไม่คิดให้เสียเวลา นางสะบัดกระบี่ฟันกลับไปด้านหลังทันที!
เฉ้ง!
สะเก็ดประกายพลังกระบี่แตกกระจายกลางอากาศคลื่นพลังที่ไร้รูปร่างปะทะกลางห้วงอากาศจนสั่นสะเทือนกระบี่ยาวในมือของจวินจื่อหลิงสั่นระรัวอย่างหนักจนแขนของนางชาไปหมด ร่างต้องถอยร่นออกมาอย่างไม่อาจต้าน!
เบื้องหน้านาง ปรากฏร่างชายวัยกลางคนในชุดนักพรตถือพัดพับแววตาลึกล้ำราวกับสามารถมองทะลุทุกสิ่งในโลกใบนี้!
พลังบ่มเพาะของเขาอยู่ในขอบเขตราชายุทธ์!
“เด็กน้อย…ตราบใดที่ข้ายังอยู่ เจ้าย่อมช่วยพวกนางไม่ได้!”
ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างสงบนิ่ง
สายตาของเขาเหมือนสามารถมองทะลุความคิดของจวินจื่อหลิงและในแววตานั้นมีแสงประหลาดบางอย่างฉายวาบออกมา
“เจ้า…คือราชาภูตเขาลำน้ำเหยียนเจิ้ง!?”
สีหน้าของจวินจื่อหลิงแปรเปลี่ยนทันทีเมื่อเห็นพัดในมือของชายผู้นั้นซึ่งไม่ใช่ทองและไม่ใช่หยกความทรงจำบางอย่างพลันผุดขึ้นในใจ!
“หืม? เจ้ารู้จักข้าด้วยรึ?”
ชายวัยกลางคนยิ้มเล็กน้อย พลางเปิดพัดในมือตนเองออก
บนผืนพัดปรากฏภาพภูเขาและสายน้ำในสไตล์หมึกจีนแต่แทรกไปด้วยภาพของโครงกระดูกและซากศพน่าสยดสยองเบื้องหลังคือทิวทัศน์แห่งความหายนะที่มีทั้งภูผา พสุธา และฟ้าแตกราวกับนรก
