หลงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง แล้วก็ยื่นกำปั้นข้างหนึ่งซัดออกไปอย่างช้าๆทั่วทั้งร่างก่อเกิดการหมุนวนของสายลมขึ้นจนอาภรณ์คลุมยาวได้ปลิวไสวไปมาตามแรงลม เส้นผมสีดำเริงระบำอยู่บนศีรษะ ท่าทางของเขาในตอนนี้คล้ายกับมีเทพสงครามลงมาจุติอยู่ในร่าง
“เช่นนั้นก็ลองดู ว่าผู้ใดกันที่จะไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันรุ่งขึ้น”
ขณะที่หลงเฉินกล่าวออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ ที่กำปั้นข้างหนึ่งของเขาก็ปรากฏประกายแสงสีขาวอ่อนๆ ขึ้นมา รอบหมัดมีคลื่นพลังก้อนหนึ่งไหลเวียนอยู่เสมือนกำลังดูดกลืนอากาศโดยรอบรวมเข้าไปด้วย
เจ้าของดวงตาคู่งามที่กำลังสะท้อนภาพของหลงเฉินอยู่ภายในแววตาในขณะนี้ กำลังเกิดความโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกคล้ายกับว่าภูเขาลูกใหญ่ได้ถูกยกออกไปจากกลางอกแล้ว ฉู่เหยาเห็นชัดว่าคมหมัดที่หลงเฉินกำลังใช้ออกมานั้นคือทักษะยุทธ์ขั้นมนุษย์ระดับสูงที่นางเคยสอนให้แก่เขา
