ร่างหายของหลงเฉินที่ถูกผนึกรวมเข้ากับจิตวิญญาณของจักรพรรดิโอสถย่อมมีประสาทสัมผัสการรับรู้อันตรายที่รวดเร็วยิ่งกว่าคนธรรมดาสามัญทั่วไปกว่าร้อยเท่าพันทวี ความรู้สึกเช่นนี้หรือที่เขาเรียกว่าอย่าแหย่เสือหลับ
หว่างซานก้มลงมองไปที่ฝ่ามือของตัวเอง กรงเล็บแหลมคมทั้งห้านั้นเปรียบเสมือนเหล็กกล้าห้าแท่ง เขาขยับนิ้วนั้นไปมาอย่างช้าๆ แล้วจ้องมองไปยังดวงตาของหลงเฉิน น้ำเสียงนั้นเสียดทานเข้าไปทิ่มแทงหัวใจของผู้ที่ฟังอยู่อย่างเจ็บปวด “เจ้าหนู มีคำสั่งเสียหรือไม่?”
ในขณะนี้หลงเฉินพยายามปิดซ่อนความหวาดกลัวที่อยู่ภายในจิตใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด ความรู้สึกเช่นนี้ย่อมไม่มีประโยชน์อันใดหากตัวเขานั้นได้ถลำลึกเข้ามาถึงเพียงนี้แล้ว มีเพียงทางเดียวคือควบคุมมันเอาไว้
“ข้าขอถามเจ้าด้วยคำถามหนึ่ง” หลงเฉินกล่าว
“ว่ามา ถือว่าเป็นของขวัญก่อนตายให้แก่เจ้าก็แล้วกัน” หว่างซานยืนเหวี่ยงเล็บบนนิ้วไปมา พร้อมกับหัวเราะขึ้นมาดังลั่น
