“ปากคอเราะร้ายเสียจริง บทลงโทษนั้นก็คือข้าจะฉีกกระชากเจ้าให้เป็นชิ้นๆ โดยที่ยังมีลมหายใจอยู่” หว่างซานใช้ลิ้นเลียไปที่กรงเล็บที่มีคราบโลหิตของหลงเฉินอยู่เป็นสาย
หลงเฉินตั้งสติอีกครั้ง เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดแล้วจดจ่อไปที่การไหลเวียนพลัง พลางก็ย้อนคิดไปว่าเมื่อครู่นี้ทำได้ใจจนเกินไปจนเกือบจะถูกถลกหนังทั้งร่างแล้ว
ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวก็ถือว่าเพียงพอแล้ว หากให้เกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่งอาจจะกลายเป็นศพไปได้ทันที เป็นครั้งแรกที่หลงเฉินรู้สึกหวาดกลัวในการต่อสู้กับผู้อื่น ในเวลาเดียวกันก็เกิดความรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกจนโลหิตภายในร่างได้สูบฉีดไปทั่ว
ในช่วงเวลาที่หลงเฉินถูกกดดันจนเกือบตาย ที่จุดดารากักวายุบริเวณใต้ฝ่าเท้าที่ตัวเขาเองไม่ได้กระตุ้นขึ้นมาแต่อย่างใด กลับค่อยๆ ไหลเวียนพลังขึ้นมาเองโดยไม่ทราบสภาวะของความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้นได้เลย
แม้แต่หลงเฉินก็ตรวจสอบไม่พบ ในตอนนี้เขาจึงจดจ่อไปที่สภาวะของพลังตลอดทั้งร่างกาย หมุนเวียนออกสู่ภายนอกแล้วไปจดจ่ออยู่บนร่างกายของหว่างซาน
