ผู้คนทั่วทั้งเขตลานประลองต่างตกอยู่ในห้วงแห่งความตกตะลึง แม้แต่ปรมาจารย์หวินฉีที่มักจะอยู่ในสภาพที่สงบนิ่งกลับมีดวงตาทั้งคู่รวมไปจนถึงร่างกายสั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่อาจข่มเอาไว้ได้
ฉู่เหยามีใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยอาการชื่นชม แววตาคู่งามนั้นจ้องมองไปยังเงาร่างประดุจเทพสวรรค์ลงมาจุติอยู่เบื้องหน้าอย่างไรอย่างนั้น
เจ้าอ้วนและพวกพ้องต่างก็ปากอ้าตาค้างกันไปตามกัน ก่อนนี้ได้คิดไปว่าการที่จะเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นก่อโลหิตตอนปลายผู้หนึ่งย่อมคิดว่าหลงเฉินจะต้องตายตกไปอย่างแน่นอน
พี่หลง ช่างเก่งกาจเหลือเกิน!
สายตาที่จดจ้องอย่างไม่กระพริบของซือเฟิง เขานึกขึ้นได้ว่าหลงเฉินคอยช่วยหลอมโอสถให้ เหตุใดไม่ฟังคำของหลงเฉิน เอาร่างกายที่เขาช่วยสร้างขึ้นไปให้ผู้อื่นบดขยี้จนไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ยังดีที่มีเจ้าลิงผอมช่วยพยุงเอาไว้อยู่
ท่ามกลางสนามรบที่พังยับเยิน หลงเฉินยังคงเปล่งประกายรังสีสังหารออกมารอบด้านประดุจเพชฌฆาตที่กระหายโลหิตอย่างไรอย่างนั้น ในเวลาเดียวกันก็เหมือนกับกำลังถูกกัดกินเข้าไปถึงจิตวิญญาณ
