“ชิ ถึงแม้ว่าเจ้าจะมีพลังอันแกร่งกล้า แต่การฆ่าคนนั้นไม่ได้พึ่งพาแค่พลังอย่างเดียวเท่านั้น” หว่างซานหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา
“ทว่ามีอยู่หนึ่งข้อที่เจ้ากล่าวออกมาได้ถูกต้อง เจ้าจะไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันรุ่งขึ้น นั่นก็เพราะว่าเจ้าจะต้องตายลงในค่ำคืนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย”
คำพูดของหว่างซานทำให้ผู้คนทั้งหมดได้สติขึ้นมา: การต่อสู้ของพวกเขาในครั้งนี้เพียงการประลองฝีมือของสองจักรวรรดิ แต่เป็นแผนการร้ายที่ตั้งเป้าไปที่หลงเฉินมาตั้งแต่แรกแล้ว
หลงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง แล้วก็ยื่นกำปั้นข้างหนึ่งซัดออกไปอย่างช้าๆ ทั่วทั้งร่างก่อเกิดการหมุนวนของสายลมขึ้นจนอาภรณ์คลุมยาวได้ปลิวไสวไปมาตามแรงลม เส้นผมสีดำเริงระบำอยู่บนศีรษะ ท่าทางของเขาในตอนนี้คล้ายกับมีเทพสงครามลงมาจุติอยู่ในร่าง
“เช่นนั้นก็ลองดู ว่าผู้ใดกันที่จะไม่ได้เห็นแสงตะวันในวันรุ่งขึ้น”
