หลงเฉินมีสีหน้าเคร่งเครียดขณะที่จ้องมองเข้าไปในเตาหลอม จากนั้นเอื้อมมือไปหยิบโอสถเม็ดหนึ่งขึ้นมา แล้วกล่าวออกไปว่า “ถึงแม้ว่าข้านั้นจะไม่ได้เก่งกาจ แต่เหตุใดสวรรค์จึงไม่ยิ้มให้ข้ากัน”
โอสถเม็ดนั้นได้ถูกยื่นขึ้นไปจนสุดแขนของหลงเฉิน ผู้คนมากมายต่างก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอออกมาด้วยความเกลียดชังปนโล่งใจกันยกใหญ่ นี่เจ้าตีบทแตกจนกระเจิดกระเจิงไปเสียหมดสิ้นแล้ว
“เจ้าตัวร้ายที่น่าชัง”
แววตาคู่งามของฉู่เหยาเกิดประกายเจิดจ้าของความปิติยินดี จากที่เมื่อครู่นั้นตกใจจนหัวใจแทบจะหล่นไปที่ตาตุ่มแล้ว
“สวรรค์ ข้ารู้สึกเหมือนกับตัวเองได้ตายไปเสียแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ความอัดอั้นภายในใจของข้าคงยากที่จะทนรับได้อีก” เจ้าอ้วนทรุดลงกับพื้นราวกับไร้เรี่ยวแรงขึ้นมากะทันหัน
ทุกผู้คนที่อยู่ในเขตลานประลองถูกหลอกลวงด้วยความปลิ้นปล้อนของหลงเฉินกันทั้งหมดโดยเฉพาะเซี่ยปายฉือที่บัดนี้ใบหน้าได้บิดเบี้ยวและชาซ่านไปทั่วราวกับถูกตบเข้าที่แก้มฉาดใหญ่
“หลงเฉิน เจ้ากล้าตบตาข้าอย่างนั้นหรือ?” เซี่ยปายฉือกล่าวออกไปด้วยโทสะที่กำลังปะทุ
