เจ้าอ้วนและพวกพ้องรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาอย่างไม่อาจเอ่ยเอื้อนวาจาใดออกไปได้ พี่หลง…ไม่สิปู่เหย่(ปู่หลง) ท่านทราบอยู่แล้วว่านั่นเป็นกับดัก แล้วเหตุใดจึงต้องกระโดดเข้าไปหามันด้วย?
ผู้คนมากมายต่างก็มีแววตาที่สะท้อนให้เห็นถึงความสงสัยอยู่ไม่น้อยนี่หลงเฉินแสร้งทำตัวโง่งม หรือว่าไง่เขลาอย่างแท้จริงกันแน่?
หลงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็กัดฟันตอบกลับไปว่า “ข้าขอรับคำท้าแต่ว่าข้านั้นก็มีเงื่อนไขเช่นเดียวกัน”
เมื่อได้ยินหลงเฉินตบปากรับคำท้าทาย ที่มุมปากของเซี่ยปายฉือก็ฉีกออกจนปรากฏเป็นรอยยิ้มที่แสนชั่วร้ายขึ้นใบหน้าของเว่ยชางก็ได้เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเย้ยหยันเช่นกัน
“เงื่อนไขอันใด?บอกมาสิ”
“หากเป็นข้าที่กุมชนะอย่าได้ทำอันใดให้ข้าก็แล้วกัน ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับนางนั้นไม่ค่อยจะดีนักเกรงว่าเท้าที่สะอาดแล้วของข้าจะต้องปะทุอารมณ์บางอย่างขึ้นแน่นอน” หลงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันคล้ายกับกำลังราดน้ำมันเข้าสู่กองเพลิงอย่างไรอย่างนั้น
“หลงเฉิน……ข้าจะฆ่าเจ้า”
