การต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่ที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่การแสร้งทำของชายผู้นั้น หลงเฉินเองก็พอจะคาดเดาได้ถึงเป้าหมายของอีกฝ่าย คล้ายกับว่าแสร้งลงมือสังหารเพื่อให้ผู้คนมาพบเห็นและบังเกิดความหวาดหวั่นขึ้นเท่านั้น
มีมือสังหารผู้ใดกันที่ปลดปล่อยรังสีสังหารของตนให้อีกฝ่ายหนึ่งรับรู้ตั้งแต่ยังไม่ทันจะเริ่มลงมือ การกระทำเช่นนี้ถือได้ว่าเป็นความเคยชินของผู้ฝึกยุทธ์จึงไม่มีความเป็นไปได้เลยที่จะเข้าใจผิด
แม้ชายผู้นั้นจะแผ่จิตสังหารไปทั่ว แต่กลับไม่ได้ต้องการที่จะฆ่าฟันอย่างจริงจังจนถึงแก่ความตาย ทุกกระบวนท่าที่ใช้ออกมานั้นช่างแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่กลับออมแรงเอาไว้อยู่หลายส่วน
ด้วยเหตุและผลเหล่านี้เรียกได้ว่าขัดกันกับลักษณะที่แท้จริงของมือสังหารอย่างเห็นได้ชัด และที่หลงเฉินนั้นออกกระบวนท่าครั้งสุดท้ายเข้าโจมตีก็จงใจแกล้งยอมแพ้ไป แล้วถูกกระบวนท่าของชายผู้นั้นซัดจนกระเด็นกลับมา เขาไม่ได้ใช้พลังลมปราณของตนเองในท่าสุดท้ายนี้เลยแม้แต่น้อย เพื่อให้ชายผู้นั้นตายใจว่าเขานั้นได้รับบาดเจ็บ
