และการคุณสมบัติที่จะได้รับคำเชื้อเชิญจากหมู่ตึกฮวาหวินนั้นจะต้องอยู่ในชนชั้นที่มีฐานะมั่งคั่งและบรรดาศักดิ์อันสูงส่ง ผู้ที่อยู่ในระดับรากหญ้าอย่างหลงเฉินนั้นถือเป็นบุคคลแรกที่ได้รับการเชื้อเชิญเลยก็ว่าได้
“พี่หลง เป็นโชคดีอย่างยิ่งเลยเชียว อย่าได้ทำหน้าเหมือนกับว่ามีเงินไม่พอเช่นนั้น ไปเถิด อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเสียผลประโยชน์ไปโดยเปล่านะ” เจ้าลิงผอมกล่าวอย่างชักจูง
การประมูลวัตถุสิ่งของภายในหมู่ตึกฮวาหวินนั้นต่างก็ล้วนแต่เป็นสิ่งของล้ำค่าที่อยู่กลุ่มของสิ่งของล้ำค่าอีกที ราวกับว่าไม่มีชิ้นใดที่ไม่ต้องตาต้องใจเหล่าพ่อค้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
หากได้ผู้ขายระดับสูงที่มีทักษะในการดึงดูดและการเปิดประมูลด้วยแล้ว ราคาของสิ่งล้ำค่าเหล่านั้นอาจจะพุ่งกระฉูดอย่างลิบลับจนแทบจะกระอักโลหิตตายเลยก็ว่าได้ ฉะนั้นเงินทองต้องมหาศาลอยู่พอควร ไม่เช่นนั้นอาจจะทำได้เพียงนั่งดูอย่างแน่นิ่งเท่านั้น
“มีรายชื่อของเหล่าผู้ขายหรือไม่?” หลงเฉินถามออกไป
“มีแต่เพียงรายชื่อที่รั้งท้ายสิบคนเท่านั้น ท่านสามารถเอาไปดูก่อนได้” บนใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้นั้นบังเกิดความรู้สึกผิดอย่างมหันต์แล้วกล่าวออกมา
