ในขณะนี้หลงเฉินนั้นถือได้ว่าเป็นชายหนุ่มเยาว์วัยอันดับหนึ่งของจักรวรรดิเลยก็ว่าได้ เป็นบุคคลที่สามารถก่อลมฝนขึ้นมาได้ดั่งใจเปรียบเสมือนปลาตัวใหญ่ที่ดึงดูดนักตกปลาได้อย่างแน่นอน
“นี่เป็นแผ่นป้ายของข้อ คุณชายโปรดเชยชมดูก่อน” เมื่อชายผูนั้นกล่าวจบก็ได้ส่งมอบแผ่นป้ายเล็กๆ ให้แก่หลงเฉิน
“ฟู่กุ้ย (富贵มั่งคั่ง)?” หลงเฉินแสยะยิ้มขึ้นมา
“เหอะเหอะ ข้านั้นเกิดมาในตระกูลที่แร้นแค้น บิดามารดาหวังอยากให้ข้ามั่งคั่งใหญ่โต จึงได้ตั้งนามนี้ให้ข้า กลับกลายเป็นเรื่องที่ชวนขำขันของคุณชายเสียแล้ว” ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้ากระจ่างใสยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย
วาจาของชายผู้นั้นทำให้หลงเฉินรู้สึกกระอักกระอวนใจขึ้นมาไม่น้อย เขาพยักหน้าตอบรับไปมา “ข้ารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะเข้าร่วมงานประมูล ส่วนสิ่งของของข้านั้นมีอยู่พร้อมสรรพแล้ว หากจะนำไปร่วมประมูลกับพวกเจ้า ไม่ทราบว่าต้องทำอย่างไรบ้าง?”
ฟู่กุ้ยทอประกายเจิดจ้าขึ้นในแววตาแล้วกล่าวว่า “สมบัติของท่านสามารถนำไปยื่นที่หมู่ตึกฮวาหวินได้เลย หรือว่าจะให้พวกเราไปรับถึงที่ก็ยังได้”
