ภายในใจของหลงเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจเกี่ยวกับเรื่องราวของฉู่เหยานางผู้นั้นถือได้ว่าเป็นหญิงสาวที่มีความอบอุ่นและมีน้ำใจเป็นอย่างมากแต่ทว่าเพื่อที่จะปกป้องตัวเองจากผู้อื่นจึงต้องทำเรื่องที่ขัดกับนิสัยที่แท้จริงของตัวเองได้ถึงเพียงนั้น
เมื่อหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่กับนาง ความอบอุ่นมากมายมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาภายในจิตใจของหลงเฉิน เป็นความรู้สึกที่ยากจะพรรณนาออกไปได้ อีกทั้งยังมีความรู้สึกที่เหมือนกับว่าได้ทำผิดมหันต์ต่อฉู่เหยาอยู่อย่างไรอย่างนั้น?”
ในขณะที่หลงเฉินกำลังหมกมุ่นอยู่กับภวังค์แห่งความคิดอันว้าวุ่นอยู่ ทันใดนั้นเองก็ได้มีหญิงสาวผู้หนึ่งส่งเสียงแหลมเย้ยหยันมาทางโต๊ะของพวกเขา
“เจ้าสามัญชนพวกนี้ช่างบังอาจนัก คิดที่จะกินเนื้อห่านฟ้าอย่างนั้นหรือ องค์หญิงสามนั้นหาใช่บุคคลที่พวกเจ้าจะนำมาสนทนากันได้อย่างสนุกปากอย่างนั้นหรือ?”
