อีกทั้งข้ายังมองออกว่า เจ้ายังไม่ได้ใช้พลังถึงครึ่งหนึ่งเสียด้วยซ้ำไป ไม่เช่นนั้นสาวน้อยผู้นั้นคงจะต้องเจ็บหนักไปแล้ว เจ้าหนู เจ้าเก็บซ่อนความลับเอาไว้อยู่มากเลยนะ”
หลงเฉินกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนว่าเขาจะดูแคลนปรมาจารย์หวินฉีไปแล้ว สุภาษิตที่ว่ายิ่งแก่ก็ยิ่งเคี้ยวยากเป็นเช่นนี้นี่เอง บัดนี้เขาเองก็ไม่ทราบว่าจะตอบกลับไปเช่นไรดี
“เด็กเอ๋ย ทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเอง แต่ว่าก็ไม่อาจที่จะแบ่งสมาธิเป็นสองได้ ไม่เช่นนั้นแล้วพรสวรรค์เฉกเช่นเจ้าคงจะสูญเปล่า ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียดายยิ่งนัก” ปรมาจารย์หวินฉีกล่าวออกมาด้วยความหมายที่ลึกล้ำ
หลงเฉินสะดุ้งที่ปรมาจารย์หวินฉีได้ตักเตือน หวังว่าเขานั้นจะตั้งอกตั้งใจในการเข้าสู่เส้นทางผู้หลอมโอสถ
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ตักเตือนข้า หลงเฉินผู้นี้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว”
ไม่ว่าจะอย่างไรปรมาจารย์หวินฉีก็ยังมีแมตตาอยู่ไม่เสื่อมคลาย ไม่ว่าจะรับฟังหรือปฏิเสธ ความเมตตาเช่นนี้ก็สมควรที่จะรับเอาไว้
