หลงเฉินที่เพิ่งจะเดินห่างออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้หันกลับมาแล้วตอบกับหญิงสาวผู้นั้นว่า “เจ้าดูเหมือนว่าจะป่วยอยู่นะ”
“อะไรกัน?” หญิงสาวสงสัย
“หากสมองมีปัญหาก็อย่าได้ออกมาวิ่งวุ่นวาย”
หลงเฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินจากไปนั้นก็ได้มีสายลมวูบหนึ่งพุ่งมายังกลางแผ่นหลังของเขา พร้อมกับเกิดเสียงตะโกนดังลั่นด้วยความโกรธเคือง
“เด็กน้อยหาที่ตาย!!”
หลงเฉินสะดุ้งจนดวงใจลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม หญิงสาวที่มีรูปร่างผอมบางเช่นนั้นกลับมีฝ่ามือที่ฟาดออกมาด้วยแรงลมพวยพุ่งอย่างมหาศาล แผ่บรรยากาศกดดันมาที่เขาอย่างไม่ลดละ คิดไม่ถึงว่าหญิงสาวผู้นี้จะเป็นถึงยอดฝีมือพลังขั้นก่อรวมในระดับสูงสุด
ฝ่ามือเรียวเล็กแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่ทรงอานุภาพ หากเทียบกับการรวมพลังปราณเอาไว้อยู่ที่วายุกักดาราของหลงเฉินแล้วคล้ายกับเป็นเพื่อนผู้แก่เรียนที่แสนอ่อนหัดผู้หนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
ฝ่ามือที่ถูกใช้ออกมาจากยอดฝีมือพลังขั้นก่อรวมในระดับสูงสุด มีการผนึกเอาไว้ด้วยพลังที่หนาแน่นอยู่ทุกขุม หากเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญถูกฟาดเข้าเต็มแรงเช่นนั้นคงจะร่างสลายหายวับไปในพริบตา
