หลงเฉินหัวเราะขึ้นมาพร้อมกับด่าทอออกมา “มาไม้นี้ให้มันน้อยๆหน่อย หาอะไรให้ข้ากินหน่อย ข้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย”
หลงเฉินหาที่นั่งบริเวณหัวมุมแล้วจึงได้นั่งลง กระทั่งเจ้าอ้วนได้นำติ่มซำยกเข้ามา มีหลายคนดวงตาทอเป็นประกายขณะมองไปที่หลงเฉิน
แน่นอนว่าหลงเฉินย่อมต้องหิวอยู่แล้ว หลายวันมานี้สิ่งที่เขากินเข้าไปเรียกได้ว่ามีแต่เพียงแค่โอสถ เขาหยิบติ่มซำขึ้นมาและกัดกินเข้าไปอย่างมูมมาม
เพิ่งจะกินได้ครู่หนึ่ง ซือเฟิงก็ได้มาถึง เมื่อเห็นเข้า หลงเฉินก็กวักมือเรียกทันที
ซือเฟิงเดินเข้ามาถึงเบื้องหน้าหลงเฉิน หลงเฉินยื่นขวดหยกขวดหนึ่งให้แก่ซือเฟิงแล้วกล่าว “เอาไปสิ นี่ใช้ได้ไม่นานหรอก แต่ก็พอที่จะทำให้เจ้าสามารถเข้าสู่ยอดฝีมือขอบเขตขั้นก่อโลหิตสำเร็จได้”
เสียงของหลงเฉินแม้จะไม่ได้ดังมาก แต่เจ้าอ้วนและพวกต่างก็ได้ยินอย่างชัดเจน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะตกใจกับคำพูดเช่นนี้
ซือเฟิงเองก็เกิดอาการตกใจขึ้นมาเช่นกัน เขารีบร้อนเปิดขวดหยกออก กลิ่นหอมอันเข้มข้นของโอสถก็ได้โชยเข้าไปยังภายในจมูก ที่ด้านในนั้นมียาโอสถลูกกลมๆอยู่หนึ่งเม็ด
“สิ่งนี้คือ…?”
