ทุกวันนี้บิดาเอาแต่เฝ้าระวังอยู่ที่ชายแดน ความจริงแล้วแทบไม่ทราบถึงสถานการณ์ทางด้านเขาว่าเป็นเช่นไร หากเป็นไปตามธรรมเนียมปฎิบัติของทางจักรวรรดิเฟิงหมิง เหล่าทหารทั้งหมดที่อยู่ทางชายแดนย่อมให้ทางครอบครัวอยู่ในจักรวรรดิซึ่งเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งพวกเขาจะได้ไม่ต้องเกิดความกังวลเกี่ยวกับครอบครัว
เกี่ยวกับบิดาบังเกิดเกล้า หลงเฉินไม่ทราบว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร เขาทราบเพียงว่านับตั้งแต่ตนเองจำความได้ บิดาก็ไม่ได้อยู่ข้างกายแล้ว
ตัวเขาค่อยๆเติบโตขึ้นมา จากจวนขุนนางเดิมที่ครึกครื้น เมื่อวันเวลาได้ผ่านพ้นไป นับวันคนที่มาเยี่ยมเยียนก็ยิ่งลดน้อยลงไปเรื่อยๆ
หลายปีมานี้ ตระกูลหลงก็แทบไม่มีที่ยืน ตำแหน่งภายในจักรวรรดิก็ยิ่งตกต่ำลง ส่วนหลงเฉินก็กลายเป็นเป้าหมายของการรุมรังแกของบุตรขุนนางที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน
ทางด้านขุนนางเจิ้งหยวนโยวในขณะนี้ก็ยังคงไร้วี่แวว หลงเฉินอดไม่ได้ที่จะเกิดความไม่พอใจในตัวบิดา เนื่องจากทำให้มารดาของเขาต้องชอกช้ำอยู่ร่ำไป
หลังจากตื่นขึ้นมาในครั้งนี้ ในที่สุดหลงเฉินก็พบว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเหมือนจะไม่ถูกต้อง ก่อนหน้านี้เขาคิดง่ายจนเกินไป
