ในเวลานี้ล่วงเลยมาถึงยามพบค่ำแล้ว หลงเฉินเดินออกมานอกห้องอย่างช้าๆ มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องเก็บฟืน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกคำหนึ่ง ไหลเวียนพลังตามพลังวัวคลั่งขึ้นมาอย่างช้าๆ หลงเฉินรู้แจ้งเห็นกระจ่างถึงเส้นลมปราณในร่างของเขาดุจนิ้วบนฝ่ามือ ทักษะยุทธ์ขั้นมนุษย์ระดับล่างไม่ได้สร้างแรงกดดันให้ตัวเขาเลยแม้แต่น้อย
หลงเฉินเดินมาถึงด้านหน้าลูกกลิ้งหินชิ้นหนึ่ง ลูกกลิ้งหินตามปกติจะเป็นวัตถุที่มีความทนทานสูง อีกทั้งยังมีน้ำหนักที่มากถึงหนึ่งพันชั่ง เขาใช้สองมือโอบลูกกลิ้งหินแล้วรวมพลังเข้าไปยังแขนทั้งสองข้าง
“อึบ”
ลูกกลิ้งหินขนาดใหญ่ถูกยกขึ้นอย่างง่ายกาย เกิดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย หลงเฉินตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่งเพื่อที่จะสัมผัสว่าตนเองน่าจะมีพลังอยู่ในระดับใด เห็นได้ว่าพลังของตนเองสามารถที่จะยกสิ่งของที่มีน้ำหนักประมาณหนึ่งพันห้าร้อยชั่งได้แล้ว
และทราบได้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะถูกโจวเย่าหยางจัดการ พลังของเขาน่าจะประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบชั่งเท่านั้น ขณะนี้ถึงกับมากมายขึ้นมาได้กว่าสิบเท่า
“ยอดไปเลย พลังอันมหาศาลของข้าในตอนนี้เกือบจะเทียบเท่าผู้ที่มีพลังขั้นก่อรวมระดับที่ห้าแล้ว”
