หลงเฉินได้อ่านดูทักษะยุทธ์เล่มที่อยู่ในมือจนจบก็ได้พยักหน้าหงึกหงักไปมา ทักษะยุทธ์เล่มนี้เหมาะกับเขาเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเขาที่ล่วงรู้ถึงเส้นลมปราณทั้งหมดในร่างกายอย่างทะลุปรุโปร่ง อีกทั้งยังมีก้าวข้ามการเบิกพลังได้รวดเร็วเป็นยิ่งนัก
เมื่อได้อ่านอย่างละเอียดอีกรอบ ตัวเขาในตอนนี้มีพลังแห่งจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งยากที่จะหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบได้จึงช่วยให้มีความสามารถในการจดจำตำรามีประสิทธิผลเพิ่มขึ้น สิ่งที่ผ่านตามาไม่มีลืมเลือนหรือไม่ตกหล่นไปแม้แต่น้อย
หลังจากที่จดจำพลังวัวคลั่งเอาไว้จนครบสมบูรณ์แล้ว เขาวางกลับมันไปยังที่เดิม หลงเฉินบังเอิญหันไปเจอตำราทักษะยุทธ์สนับสนุนอีกเล่มหนึ่ง —— ท่าเท้าไล่วายุ
ท่าเท้าไล่วายุเป็นวิชาท่าร่างชนิดหนึ่งที่มีหลักการไหลเวียนลมปราณผ่านเส้นลมปราณที่พิเศษเฉพาะแล้วก้าวเท้าออกไป สามารถช่วยเพิ่มพูนความเร็วและการระเบิดพลังของตนเองได้ ไม่ว่าจะเป็นการย่นระยะทางหรือการหลบหลีกในระยะทางสั้นๆ ต่างก็เกิดผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมอย่างถึงที่สุด
“เยี่ยมไปเลย เป็นอีกเล่มที่ถือได้ว่าใช้ได้เลย”
