รืนนนน.…
ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ โครงกระดูกมังกรที่ถูกสูบไขกระดูกไปจนหมดสภาพเริ่มแตกร้าวและทรุดตัวลง
เมื่อ “เสาหลัก” ถูกทำลาย… “โครงสร้าง” ย่อมพังทลาย
แรงสั่นสะเทือนไม่ได้หยุดอยู่แค่ในถ้ำ แต่มันส่งผ่านขึ้นไปตามผนังหิน ทะลุชั้นดิน ขึ้นสู่ยอดเขากระบี่สวรรค์เบื้องบน!
“แผ่นดินไหว…” หลงเฉินเงยหน้ามองเพดานถ้ำที่เริ่มมีรอยร้าว “ดูเหมือนเราจะทำเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว”
“ซวยแล้ว! ซวยแน่ๆ!” เสี่ยวเฮยตาตื่น “ไอ้พวกมนุษย์ข้างบนต้องรู้ตัวแน่! รีบหนีเร็วหลงเฉิน! ก่อนที่ถ้ำจะถล่มทับหัวเรา!”
“หนี?” หลงเฉินหัวเราะในลำคอ พลางเก็บสมบัติที่เหลือใส่แหวนมิติ
“เราไม่ได้หนี… เราแค่ ‘ย้ายฐานทัพ’ กลับไปนอนตีพุงรอชมความวินาศสันตะโรของพวกมันต่างหาก”
“มาเร็วเสี่ยวเฮย! ได้เวลาทดสอบพลังใหม่ของเจ้าแล้ว… พาข้า ‘มุด’ กลับไปเดี๋ยวนี้!”
เสี่ยวเฮยพยักหน้ารัวๆ รีบวิ่งมาเกาะไหล่หลงเฉิน แสงสีดำห่อหุ้มร่างทั้งสอง ก่อนจะจมหายเข้าไปในกำแพงดิน ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังและความโกลาหลที่กำลังจะระเบิดขึ้นสู่โลกเบื้องบน!
