ตอนที่ 25: ระบำเลือด
สายลมกรรโชกแรงหอบเอากลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วลานหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลง บรรยากาศบัดนี้หนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยแผ่นฟ้าทั้งใบ กองทัพตระกูลจ้าวที่เคยฮึกเหิมนับร้อยชีวิต บัดนี้เหลือเพียงยอดฝีมือระดับ “หน่วยพิทักษ์โลหิต” ประมาณห้าสิบนายที่ยังยืนหยัดปกป้องจ้าวฟางด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม
หลงเฉินยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา ร่างกายอาบย้อมด้วยเลือดศัตรูจนชุดสีดำกลายเป็นสีแดงฉาน นัยน์ตาสีทับทิมวาวโรจน์ดุจปีศาจจากขุมนรก เขาค่อยๆ ก้มลงหยิบดาบยาวเล่มหนึ่งขึ้นมาจากศพของนายกองตระกูลจ้าว
มันเป็นดาบเหล็กกล้าชั้นดี ตีขึ้นจากแร่เหล็กเย็น สะท้อนแสงแดดเป็นประกายสีเงินวาววับ
“เบาไปหน่อย… แต่ก็พอใช้ฆ่าไก่ฆ่ากาได้”
หลงเฉินสะบัดข้อมือเบาๆ เกิดเสียงหวีดหวิวบาดหู เขาสูบฉีดพลังปราณมังกรอสูรเข้าไปในตัวดาบ ทันทีที่พลังสีแดงสัมผัสเนื้อเหล็ก ดาบสีเงินก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับถูกเผาด้วยไฟโลกันตร์ ลวดลายเกล็ดมังกรจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบดาบอย่างน่าอัศจรรย์
“พวกเจ้ากลัวตายรึ?” หลงเฉินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางก้าวเดินเข้าหาศัตรูช้าๆ “ไม่ต้องกลัว… เพราะความตายของพวกเจ้า จะกลายเป็นบันไดให้ข้าก้าวขึ้น
