ด้วยมือเปล่า!
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะเกล็ดดังสนั่น จ้าวฟางเบิกตากว้างเมื่อเห็นดาบระดับสูงของตนไม่อาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนบนมือของเด็กหนุ่ม
“พลังของเจ้า… มันเป็นไปได้ยังไง!”
“ท่านลุงจ้าว… เก็บแรงไว้รออีกหกวันเถอะ” หลงเฉินออกแรงผลักจ้าวฟางจนกระเด็นกลับไป “วันนี้ข้าแค่มาส่งของขวัญ… ข้าอยากให้ท่านลิ้มรสความเจ็บปวดจากการสูญเสียให้เต็มที่เสียก่อน แล้วในวันประลอง… ข้าจะส่งท่านไปหาลูกชายในนรกด้วยมือของข้าเอง”
หลงเฉินหันหลังเดินออกจากห้องโถงอย่างไม่ยี่หระ ท่ามกลางซากศพและเสียงกรีดร้อง ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาขวางทางปีศาจตนนี้แม้แต่คนเดียว
เขาก้าวออกจากประตูคฤหาสน์ตระกูลจ้าว ทิ้งเบื้องหลังที่พังพินาศไว้ภายใต้แสงจันทร์
“อา… สะใจชะมัด! เจ้ามนุษย์อำมหิต เจ้าทำได้ยอดเยี่ยมมาก!” เสียงเสี่ยวเฮยหัวเราะร่าในหัว “ดูสิ เปลือกไข่ข้าแตกแล้ว!”
หลงเฉินก้มมองที่อกเสื้อ แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งออกมาพร้อมกับเงาร่างเล็กๆ ที่กระโดดออกมาเกาะบนบ่าของเขา
มันคือสัตว์อสูรตัวน้อยที่มีรูปร่างคล้ายเต่าสีดำสนิท แต่มีหางเป็นงูยาวเฟื้อย และที่หัวมีเขาเล็กๆ สองข้าง ดวงตาสีทองของมันดูเจ้าเล่ห์ไม่แพ้เจ้าของ
“นี่รึ… ร่างจริงของเจ้า?” หลงเฉิน
