อี้ เดินตรงเข้ามาหาลูกชาย เขามองหน้าหลงเฉินด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งภูมิใจ ทั้งกังวล และทึ่งในความเปลี่ยนแปลง
“เฉินเอ๋อ... เจ้า… เจ้าไปเอาความกล้าและฝีมือขนาดนี้มาจากไหน?”
หลงเฉินหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้บิดา รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายลง ไม่เหมือนปีศาจร้ายเมื่อครู่
“ท่านพ่อ… คนเราเมื่อเฉียดความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมมองเห็นโลกเปลี่ยนไป” เขาตอบเลี่ยงๆ ก่อนจะชี้ไปที่กองหินปราณ
“หินพวกนี้ ท่านพ่อเอาไปใช้ฟื้นฟูตระกูลครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง… ข้าขอเอาไปใช้”
“เจ้าเอาไปเถอะ! เอาไปให้หมดเลย!” หลงจ้านหัวเราะเสียงดัง “วันนี้เจ้ากู้ศักดิ์ศรีตระกูลหลงคืนมาได้ มันมีค่ามากกว่าหินพวกนี้ร้อยเท่า!”
หลงเฉินส่ายหัว “ไม่ ข้าใช้ไม่หมดหรอก... และอีกอย่าง ข้ามีเรื่องต้องทำ”
เขาหยิบถุงใส่หินปราณส่วนของเขาขึ้นมา แววตาเป็นประกายวาวโรจน์
“มีหินปราณมากขนาดนี้… เจ้า ‘เสี่ยวเฮย’ ในอกเสื้อข้าคงจะอิ่มหนำสำราญ และข้าเองก็พร้อมจะทะลวงเข้าสู่ขั้นก่อรากฐานระดับกลางแล้ว”
ศึกนอกเพิ่งจบ แต่ศึกในกำลังจะเริ่ม ตระกูลจ้าวยังคงจับจ้องอยู่ และฮูหยินรองคงไม่ยอมอยู่เฉยแน่
“คืนนี้จะเป็นคืนที่ยาวนาน...” หลงเฉินพึมพำ ก่อนจะขอตัวกลับเร
