ตอนที่ 5: ตลาดสมุนไพรและหินประหลาด
เมืองหมอกเมฆา แม้จะเป็นเพียงเมืองชายขอบที่ห่างไกลความเจริญของอาณาจักร แต่ “ตลาดร้อยสมุนไพร” ของที่นี่ก็นับว่ามีความคึกคักไม่น้อยไปกว่าเมืองหลวง เสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังอื้ออึงสลับกับเสียงต่อรองราคา กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรตากแห้งลอยปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลของผู้คนและกลิ่นมูลสัตว์อสูรที่ใช้ลากเกวียน
ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ร่างในชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าเดินทอดน่องอย่างไม่เร่งรีบ สายตาคมกริบภายใต้หมวกคลุมกวาดมองแผงลอยสองข้างทางด้วยความสนใจแกมดูแคลน
“หญ้าลิ้นมังกร… อายุไม่ถึงสิบปีแต่กล้าติดป้ายว่าร้อยปี ช่างหน้าด้านเสียจริง”
“โสมโลหิตนั่น… สีซีดจนแทบจะเป็นหัวไชเท้าอยู่แล้ว ยังกล้าเอามาวางขาย”
หลงเฉินส่ายหัวเบาๆ ในใจ สำหรับจักรพรรดิโอสถผู้เคยผ่านตาสมุนไพรระดับเซียนมานับไม่ถ้วน ของที่วางขายในตลาดแห่งนี้ 99% ล้วนเป็นขยะ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าในเมืองเล็กๆ เช่นนี้ ทรัพยากรย่อมมีจำกัด
เป้าหมายของเขาในวันนี้ไม่ใช่ของวิเศษหายากราคาแพง แต่เป็น “ของดีที่ถูกมองข้าม”
หลงเฉินหยุดที่แผงขายสมุนไพรแห้งร้านหนึ่ง บนแผงมีกองรากไม้สีดำๆ ที่ดูเหมือนไม้ฟืนวางกองอยู่
“เถาทมิฬเหี่ยวๆ พวกนี้ขายย
