นอกนครตงไห่ ที่เชิงเขาชังซาน
หมู่บ้านเล็กกลางหุบเขา รายล้อมด้วยป่าดอกท้อ ดูเงียบสงบราวสวรรค์ในนิยาย
แต่ในสายตาของซูเฉิน หมู่บ้านเล็กแห่งนี้กลับเป็นเหมือนนรก เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารและแสงโลหิต
ซูเฉินยืนอยู่ใต้ต้นท้อ ร่างกลมกลืนกับเงามืดโดยรอบ มองไปยังหมู่บ้านเล็กเบื้องหน้า
นี่คือสำนักงานใหญ่ของหอเฟิงอวี่!
ซูเฉินเดินทางมาจากนครตงไห่ เพียงระยะทางยี่สิบลี้ใกล้หมู่บ้าน เขาก็สังหารมือสังหารลับของหอเฟิงอวี่ไปแล้วเจ็ดคน
แม้พวกนั้นจะใช้เคล็ดวิชาซ่อนกลิ่นอายได้อย่างแนบเนียนยากตรวจจับ แต่กลับไม่อาจหลบพ้นจากดวงเนตรเทพตัดมายาและสัมผัสจิตอันแหลมคมของซูเฉินได้เลย
ในที่สุด…จากผู้ล่า กลายเป็นผู้ถูกล่า!
“ในสำนักงานใหญ่ของหอเฟิงอวี่ มีเพียงรองเจ้าหอที่เหลืออยู่เท่านั้นที่อาจเป็นภัยต่อข้า! นอกนั้นล้วนไร้ความหมาย แต่ภายในแห่งนี้คงมีค่ายกลสังหารและกลไกซ่อนอยู่มากมาย หากเลี่ยงได้ ไม่ควรปะทะตรง ๆ!”
ซูเฉินครุ่นคิดด้วยแววตาเย็นชา
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ฟิ้ว!
ขณะนั้นเอง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นจากหมู่บ้านเล็ก
มือสังหารชุดดำมากกว่าสิบคน พุ่งทะยานออกมาในความมืด นำหน้าด้วยจ้าวยุทธ์สองคน ที่เหลือเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นจู๋จี้
เป้า
