ราหนึ่ง
ติง!
เสียงกระบี่คำรามกังวานใส ได้ยินชัดเจนทั่วทั้งอาณาจักร
“ท้ายที่สุดแล้ว ไหนเลยมีถูกผิดมากมายถึงเพียงนั้น!” หลินเชียนยืดร่างเหยียดตรงดุจกระบี่ รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้า ดวงตาสาดประกายคมกล้า “มีแต่ชัยชนะหรือพ่ายแพ้เท่านั้น!”
เหวยเสิ้งยังคงสั่นศีรษะ “หลายสิ่งหลายอย่างไม่เกี่ยวข้องกับชัยชนะหรือพ่ายแพ้”
“เช่นนั้นยังจะมีสิ่งใดอีก?” หลินเชียนแย้มยิ้มไม่ยี่หระ
เหวยเสิ้งดวงตาทอแววหวนรำลึก จิตใจสงบราบเรียบราวกับบ่อน้าโบราณ “ศรัทธาความเชื่อ!”
หลินเชียนกลับไม่โต้แย้ง เพียงผงกศีรษะ “นั่นก็ใช่แล้ว เพียงแต่เจ้ามีศรัทธาความเชื่อของเจ้า ข้าก็มีศรัทธาความเชื่อของข้า! เช่นนั้นผู้ใดถูกผู้ใดผิด ผู้ใดแพ้ผู้ใดชนะ ก็ให้กระบี่ตัดสินเถอะ!”
หลินเชียนยกกระบี่เทพในมือ จ่อจี้ใส่เหวยเสิ้งแต่ไกล
“ประเสริฐ!” เหวยเสิ้งยกกระบี่เทพในมือขึ้นเช่นกัน
เหลียงเวยมีฝีมือมากที่สุดในการซุ่มโจมตี แต่การซุ่มโจมตีอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้สมควรไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์
ซึ่งความจริงหากบอกว่านี่เป็นการซุ่มโจมตี เกรงว่าเทพเจ้าแห่งการซุ่มโจมตีบนสวรรค์คงต้องตีอกชกหัวแล้ว
เมื่อกองทัพพันธมิตรอสูรปิศาจปรากฏตัวในดินแดนคุนหลุน ทั่วทั้งคุนหลุนตกอยู่ในความประหวั่นพรั่นพรึงสุดขั้วหัวใจ
เหลียงเวยในใจลอบสั่นศีรษะ คุนหลุนหากทราบว่าราชาปิศาจองค์ใหม่ซึ่งเพิ่งจะรวมเผ่าอสูรและเผ่าปิศาจเข้าด้วยกัน แท้จริงแล้วคือจั่วม่อต่อให้ตีพวกมั
