้อยต้องการอยู่เงียบ ๆ ตามลำพัง
เนิ่นนานให้หลัง จั่วม่อสงบใจลง ซุกงำความโศกเศร้าและสำนึกเสียใจไว้ในอก ที่ขอบฟ้าด้านนอกปรากฏแสงรำไร โดยไม่ทันรู้สึกตัว ราตรีมืดมนกำลังจะเคลื่อนผ่าน อรุณรุ่งกรายใกล้เข้ามาแล้ว
อีกไม่นานแสงอรุณจะสาดส่อง… …
ความโศกเศร้าเสียใจส่วนเสี้ยวสุดท้ายลบเลือนไปจากดวงตาของจั่วม่อ สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความมุ่งมั่น
มันหันกลับมา พลันกล่าวกับสตรีข้างกาย “อากุ่ย เราจะต้องจบศึกครั้งนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด!”
อากุ่ยมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของจั่วม่อ มองเลยไปยังผมขาวราวหิมะของมัน ในใจรู้สึกเจ็บปวดยิ่ง นางพยักหน้าพลางกล่าวอย่างจริงจัง “ย่อมแน่นอน!”
จั่วม่อมองดูอากุ่ย สายตาทอแววอบอุ่นอ่อนโยน
แต่ในไม่ช้า สายตาของมันกลับเป็นหนักแน่นแกร่งกร้าวดุจเหล็กกล้าอีกครั้ง ราวกับว่าต่อให้มีภูเขาดาบทะเลไฟกั้นขวางอยู่เบื้องหน้า ก็ไม่อาจ
หยุดยั้งก้าวย่างของมันได้ โครงสร้างการปกครองดินแดนร้อยเถื่อนถูกกำหนดโดยคร่าว ๆ แล้ว เสียกงจู่กับพี่น้องตระกูลหลันถนัดจัดเจนในหน้าที่ของพวกนางเป็นอย่างดี การเรียกหาเสียกงจู่กับพวกนับว่าส่งผลอย่างดีเยี่ยม ดินแดนร้อยเถื่อนซึ่งจั่วม่อเพิ่งจะยึดครองมา บังเกิดเสถียรภาพอย่างรวดเร็ว
“ทุกประการสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี”
“ถึงเวลาจัดการกับวิหารเทพปิศาจแล้ว”
