ระหนก ฝ่ายม่ออวิ๋นไห่กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศของความปลาบปลื้มยินดี
“เหวยซือแข็งแกร่งยิ่ง! กลับสามารถโค่นหลินเชียนพ่ายแพ้จริง ๆ!สวรรค์!”
“เหวยซือนับว่ากลับมาได้ประจวบเหมาะพอดี ข้านึกอยู่แล้วว่าเหวยซือต้องเป็นเทพยุทธ์!”
“โอ้ สวรรค์ทรงโปรดเถอะ เจ้าเพิ่งจะล่วงรู้เมื่อความจริงปรากฏนี่เอง!”
“อาศัยพลังของตนเองเพียงลำพัง เหวยซือกลับเข่นฆ่าเปิดทางไปยังยอดเขาหลักของคุนหลุน เพียงแค่นึกภาพดู ข้าก็รู้สึกว่าเลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว!”
แม้แต่กงซุนชายังมีรอยยิ้มน้อย ๆ อยู่บนใบหน้า การต่อสู้ของมันกับเสวียตงเพิ่งเริ่มหยั่งเชิงซึ่งกันและกันเท่านั้น กลับถูกขัดจังหวะกลางคันด้วยเรื่องนี้ ทั้งสองฝ่ายทราบดีว่านี่ยังไม่ใช่เวลาที่พวกมันจะเปิดศึกตัดสินกัน ดังนั้นต่างฝ่ายต่างยังไม่ได้ทุ่มเทอย่างสุดกำลัง
แต่ในระหว่างการหยั่งเชิง ทั้งสองฝ่ายต่างพบว่าอีกฝ่ายตึงมือยิ่ง
อย่างไรก็ตาม เมื่อทราบว่าเหวยเสิ้งแกร่งกล้าอหังการเสียจนเปิดฉากเข่นฆ่าตรงไปยังยอดเขาหลักของคุนหลุนโดยไร้ผู้ต้านติด กระทั่งกงซุนชายังต้องตะลึงงันจนปากอ้าตาค้าง
พลังอันน่าสะพรึงกลัวของระดับชั้นเทพยุทธ์สำแดงออกมาอย่างเต็มที่ในศึกนี้ เหวยเสิ้งเพียงลำพังผู้เดียว กลับสามารถก่อกวนคุนหลุนจนแทบถล่มทลาย
ในไม่ช้ากงซุนชากับพวกก็สงบลงจากอารมณ์ตื่นเต้นยินดี ผู้คนในกองทัพเริ่มปรึกษาหารือเรื่องกลยุทธ์ที่จะใช้รับมือกับเทพยุทธ์ หลังจากถกเถียงกันอยู่ครึ่งค่อนวัน ส
