ชียนใบหน้าค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ สีหน้าทอแววเด็ดเดี่ยว“สู้กับมัน! จริงอยู่ว่าพวกเราไม่ได้เตรียมพร้อม แต่ม่ออวิ๋นไห่ไยมิใช่ไม่ได้เตรียมพร้อมเช่นกัน หากพวกเรารอจนพวกมันตั้งหลักมั่น เกรงว่าต้องเผชิญกับปัญหายุ่งยากมากกว่านี้”
“เช่นนั้นก็สู้กับมันเถอะ!” เสวียตงลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก โห่ร้องว่า“เพื่อคุนหลุน!”
“เพื่อคุนหลุน!”
ทุกผู้คนผุดลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าทอแววเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ไม่แปรผัน
… …
กงเหยี่ยเสี่ยวหรงมองดูซากปรักหักพังในสนามรบด้วยหัวใจที่หนักอึ้งเมื่อหลีเซียนเอ๋อร์ส่งข่าวว่าพวกมันกำลังเตรียมจะเข้าร่วมกับม่ออวิ๋นไห่มันก็นิ่งเงียบงันไปนาน
มันทราบว่าการตัดสินใจของหลีเซียนเอ๋อร์ไม่มีที่ใดผิดพลาด ทั้งยังถูกต้องเหมาะสมที่สุดในเวลานี้ และไม่ใช่แค่มันผู้เดียว ผู้อาวุโสมู่ซวงเองก็ทราบดี แต่ผู้อาวุโสมู่ซวงยังคงหลั่งน้าตา น้าตาของผู้ชราที่เต็มไปด้วยความโศกศัลย์รันทด
กงเหยี่ยเสี่ยวหรงไม่ได้ร่าไห้ มันกลับรู้สึกโล่งใจที่ได้ปลดเปลื้องภาระมันยังอายุเยาว์ ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันกับเทียนหวนอย่างลึกล้าเท่ากับผู้อาวุโสมู่ซวง มันต่อสู้ดิ้นรนมาสิบปีโดยไม่มีแม้แต่ความหวัง ความรู้สึกอับจนหนทางแขวนอยู่เหนือศีรษะมันมานานถึงสิบปีเต็ม
แต่คราวนี้ การแสดงฝีมือของมันจะเป็นเครื่องกำหนดชะตากรรมของพวกมันทุกคนในภายหน้า
สามารถใช้ความดีความชอบทางการทหาร เพื่อช่วงชิงชีวิตที่ดีกว่าสำหรับชาวเทียนหวนทั้งหมด ช่ว
