สุข ไม่มีสงคราม ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกมันสุขสงบร่มเย็น ดินแดนแห่งความมืดเป็นน้าหนึ่งใจเดียวทิศทางที่ธงแห่งราชาชี้นำไป คือทางที่พวกมันจะก้าวตามโดยปราศจากข้อกังขา
ลองดูดินแดนร้อยเถื่อนนั่นปะไร สถานที่แห่งนั้นรบพุ่งวุ่นวาย เต็มไปด้วยการรบราฆ่าฟันไม่มีที่สิ้นสุด ขุมกำลังใหญ่ทำสงครามกันไม่เว้นแต่ละวัน ประชาชนคนธรรมดาไยมิใช่ตกเป็นเหยื่อที่ต้องสังเวยชีวิตอย่างไร้ค่า
ความสลดหดหู่ ความสับสนเศร้าใจ แพร่กระจายไปทั่วดินแดนแห่งความมืดราวกับโรคระบาด
หรือว่ายุคสมัยอันเรืองรองจะจบสิ้นลงเพียงเท่านี้จริง ๆ?
?
“มันกำลังมุ่งตรงมาที่นี่ไห่ซินปิงงงงันวูบ จากนั้นถามอย่างลืมตัว“ผู้พิทักษ์สุสานหยินกับโหยวเจ๋อ ใช่เดินทางมาถึงแล้วหรือไม่?”
“ยังไม่!” จู้หนานเยวี่ยดวงตาทอแววสับสนงุนงง
“น่าแปลก!” ไห่ซินปิงกล่าวอย่างครุ่นคิด “มันดูเหมือนไม่ใช่คนที่ไม่มีสมอง!”
จู้หนานเยวี่ยแม้ไม่เอ่ยปาก แต่เรื่องนี้นางเห็นพ้องด้วย
ผู้ที่เพียงขยับมือครั้งเดียวก็สามารถบีบบังคับพวกนางเข้าตาจน ผู้ที่กระทั่งถูกห้อมล้อมไปด้วยศัตรูรอบด้าน ยังสามารถเปลี่ยนพลิกสถานการณ์ในชั่วข้ามคืน จะเป็นคนที่ไม่มีสมองได้อย่างไร? ซึ่งความจริง
?” จู้หนานเยวี่ยกระตุ้นเตือน
“ถูกของเจ้า!” ไห่ซินปิงตื่นตระหนก “เจ้าต้องเตรียมการรับมือเรื่องนี้ให้ดี”
จู้หนานเยวี่ยมองดูสีหน้าตื่นตระหนกของไห่ซินปิง นางไม่เคยเห็นจ้าวรัตติกาลไห่ซินปิงแตกตื่นลนลานถึงเพียงนี้มาก่อน
