องทัพนับไม่ถ้วนเร่งรุดมาจากทุกทิศทุกทาง
บรรยากาศภายในดินแดนแห่งความมืดกลายเป็นเขม็งตึงเครียด
ไห่ซินปิงตั้งกระโจมบัญชาการที่ริมฝั่งแม่น้าหมิงอ๋อง กองทัพฝ่ายนางเร่งรุดมารวมกันจากทุกสารทิศ
“จ้าวรัตติกาล!” บุรุษกลางคนผู้หนึ่งค้อมกายคารวะต่อไห่ซินปิงอย่างมีมารยาท เบื้องหลังมันยืนไว้ด้วยกองทัพชาญศึกขบวนหนึ่ง ที่กึ่งกลางหน้าผากของไพร่พลในกองทัพนี้ ล้วนมีสัญลักษณ์รูปใบไม้เขียวขจี แต่ละคนสีหน้าเย็นชา แผ่ซ่านกลิ่นอายสภาวะอันกล้าแข็ง
พวกมันคือตระกูลนักรบป่าสัญจรอันระบือลือลั่น ตระกูลนักรบป่าสัญจรอาศัยอยู่ในป่าลึก ไม่ค่อยคบหาสมาคมกับโลกภายนอก อย่างไรก็ตาม ชนเผ่านี้เป็นนักรบที่ยิ่งใหญ่ ฝีมือกล้าแข็ง มีชื่อเสียงโด่งดังมานานปี
มีอยู่ครั้งหนึ่ง ไห่ซินปิงเคยช่วยชีวิตหัวหน้าเผ่าตระกูลนักรบป่าสัญจรรุ่นก่อน พวกมันถือเป็นหนี้บุญคุณอันยิ่งใหญ่ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความสัมพันธ์นี้ นางเดิมทีเก็บงำไว้เป็นไพ่ตาย ไม่ยินดีเปิดเผยออกมา แต่ในเวลานี้ นางไม่รีรอลังเลที่จะนำไพ่ตายใบนี้ออกมาใช้ทันที
“ขอบคุณมาก!” ไห่ซินปิงเผยอยิ้มอ่อนโยน
ไห่ซินปิงนางนี้ร่างสูงสง่า ครอบครองดวงตาสีน้าเงินที่สามารถสะกดใจผู้คนคู่หนึ่ง ผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียน ท่วงท่ายกมือวางเท้าเต็มไปด้วยอำนาจบารมี บันดาลให้ผู้คนรู้สึกว่าเป็นนางงามน้าแข็งนางหนึ่ง แต่นางเมื่อแย้มยิ้มเช่นนี้ กลับอบอุ่นอ่อนโยนประหนึ่งสายลมฤดูใบไม้ผลิอันละมุนละไม
บุรุษกลางคนผู้นี
