ไปยังวังหมิงอ๋องครั้งนี้
จั่วม่อรู้สึกว่ารอบข้างมันรายล้อมไปด้วยศัตรูทั่วสี่ทิศแปดทาง มันก็ไม่แยแสสนใจ เพียงตวัดซัดกลุ่มแสงสีทองออกไปอย่างถี่กระชั้นกว่าเดิม
กลุ่มโลหะเหลวสีทองขนาดเท่ากำมืออัดแน่นไปด้วยพลังเทพอันเกรี้ยวกราด ถักทอประสานเป็นร่างแหสังหารแน่นขนัดที่ไม่อาจหลีบหลีกรอดพ้น
ทหารศัตรูราวกับต้นข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยวอยู่ในนา ร่วงผล็อยลงไม่ขาดสาย แต่จากนั้นพวกมันก็ถาโถมเข้ามาอีกจากทุกทิศทาง แล้วก็ถูกเกี่ยวล้มระเนระนาดอีกครั้ง… …
จั่วม่อเข่นฆ่าจนสองตาแดงฉาน มือขวายิ่งโจมตียิ่งกระชั้นเร่งร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ มันยังคงเผ่นโผนอย่างดุร้าย ทะลวงเข้าไปในกระบวนทัพศัตรูดุจพยัคฆ์กลางฝูงแกะ
บุกทะลวง!
การบุกทะลวงที่ทั้งเกรี้ยวกราด ดุดัน และรวดเร็วสุดเปรียบปาน!
รวดเร็วเสียจนทัพศัตรูไม่อาจรวมกันติด ไม่มีปัญญาโต้กลับแม้แต่น้อย แม้ว่าไพร่พลที่ห้าวหาญนับไม่ถ้วนพากันสละตัวเอง โถมเข้าจู่โจม
มองจากที่ห่างไกล กลุ่มแสงสีทองราวกับดวงอาทิตย์ที่พุ่งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า ตกลงกลางขบวนทัพที่ปั่นป่วนรวนเรของข้าศึก
ตูม!
ประกายแสงเจิดจ้าบาดตาสาดส่องทั่วฟ้าดิน!
คลื่นพลังอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงกวาดวาบออกไปทุกทิศทุกทางกระทั่งอันม่อกับพวกยังรู้สึกผิวหนังปวดแปลบอยู่บ้าง
“เป็นไร ยังไหวหรือไม่?”
เหลียงเวยหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พยายามปรับลมหายใจให้สงบลงอย่างสุดความสามารถ ลำคอของมันร้อนผ่าว สมองขาวว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง รอจนส
