ทัพหลักต้องเผชิญ พวกมันล้วนประจักษ์ชัดด้วยสายตาตนเอง การสู้รบทางฝั่งพวกมันนับว่าเบาบางกว่ามาก
แต่เหลียงเวยไม่ได้ท้อแท้หดหู่ หลังจากมีเวลาให้พัก มันในที่สุดค่อยย่อยสลายความตื่นตะลึงในช่วงหลายวันมานี้ ปรับความคิดจิตใจเป็นผลสำเร็จ เหลียงเวยเริ่มเปล่งประกายด้วยรัศมีของตนเอง
“ศึกใหญ่ยังคงรอคอยอยู่เบื้องหน้า” เหลียงเวยหรี่ตาเย็นเยียบ “เจ้าไม่สังเกตบ้างรึ ศัตรูที่พวกเราพบเจอในช่วงไม่กี่วันมานี้ มีแต่จะยิ่งลดจำนวนลงเรื่อย ๆ?”
“ถูกต้อง! พวกมันหวาดกลัวแล้ว! ผู้ใดคาดคิดว่าราชาจะกล้าแกร่งเกรียงไกรถึงเพียงนี้!” เฟ่ยเหลยคล้ายยิ้มไม่เชิงยิ้ม สีหน้าทอแววภาคภูมิลำพอง ราวกับว่านี่เป็นเกียรติยศของมันด้วย
เหลียงเวยผงกศีรษะรับ “มิผิด! ราชาเกรี้ยวกราดดุดันยิ่ง ฝีมือบุกทะลวงของราชายังเหี้ยมหาญดุดันยิ่งกว่า ทั่วแผ่นดินไร้ผู้ต้านติด! หากข้าเป็นฝ่ายศัตรู ข้าจะไม่เสียเวลาสร้างอุปสรรคสิ่งกีดขวางเล็ก ๆ น้อย ๆเช่นนี้อีก แต่จะพยายามรวบรวมกองทัพให้มากกว่านี้ รวมกำลังให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และทุ่มกำลังทั้งหมด ทำศึกสุดท้ายกับราชาโดยเร็วที่สุด”
เฟ่ยเหลยสั่นศีรษะ “ไม่มีผู้ใดหยุดยั้งราชาได้!”
สุ้มเสียงของมันเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า ในช่วงหลายวันมานี้ มันเห็นกับตาว่าราชานำทัพบุกฝ่ากองทัพศัตรูอย่างไร บดขยี้ฝ่าย
ตรงข้ามอย่างไร มันจึงไม่เชื่อว่ามีผู้ใดสามารถต้านทานการบุกทะลวงสุดเกรี้ยวกราดเช่นนี้ได้
? แล้วส
