เผือด หัวใจแทบหยุดเต้น ดวงตาเบิกกว้างเหม่อมองเหลียงเวย ไม่อาจกล่าววาจาแม้สักครึ่งคำ
“เขา…เขากลับมาแล้ว!” เหลียงเวยผู้เคยดุดันดุจสุนัขป่าพึมพำเสียงเบาหวิว
เฟ่ยเหลยรู้สึกสมองลั่นอึงอล แข้งขาอ่อนยวบจนแทบทรุดแปะลงกับกับพื้น เนิ่นนานให้หลัง มันราวกับคนที่ขาดอากาศหายใจจนเกือบตาย จู่ ๆก็สูดอากาศบริสุทธิ์เข้ามาจนเต็มปอด ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมา
เฟ่ยเหลยสะอื้นไห้เสียงดัง
สิบปี! สิบปีที่เฝ้ารอ!
ความคาดหวังรอคอย ความมุ่งมาดปรารถนา ความหวัง ความสิ้นหวังความเจ็บปวด ความอดทนอดกลั้นตลอดสิบปีแห่งการรอคอย ล้วนระบายออกมาผ่านเสียงสะอื้นและหยาดน้าตา
บุรุษเหล็กร่าไห้ราวกับเด็ก ๆ
เหลียงเวยขอบตาแดงก่า น้าตารื้นขึ้นมา แต่มันพยายามกัดฟันข่มกลั้นน้าตาไม่ให้หลั่งไหลอย่างสุดความสามารถ มันใช้กำลังมากเสียจนใบหน้ากระตุกและบิดเบี้ยวแปลก ๆ ทั้งยังไม่กล้าเอ่ยปากกล่าวคำใด ด้วยกริ่งเกรงว่าหากเผลอผ่อนคลายสักเล็กน้อย มันคงจะร่าไห้ตามเฟ่ยเหลยไปแล้ว
มันคือบุรุษที่เหมือนกับสุนัขป่า ไหนเลยจะร่าไห้ได้
เหลียงเวยย่อกายลงข้างเฟ่ยเหลย ตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ ตบไหล่อยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน
พวกมันคือคู่หูที่ดีที่สุด!
ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และต่อไปในภายภาคหน้า!
ความรู้สึกอันลึกล้าและการอุทิศตนเพื่อกองทัพนี้ของเฟ่ยเหลย ไม่มีผู้ใดรู้ดีไปกว่าเหลียงเวย มันยังล่วงรู้ว่าตลอดสิบปีมานี้เฟ่ยเหลยต้องทน
?”
?” เฟ่ยเหลยตะลึงงัน
“เขาก็คือหมิงอ๋องคน
