“ต้าเหริน ที่นี่ก็คือทะเลหมื่นสระเดือด”
องครักษ์กล่าวอย่างเคารพนับถือ หลายวันมานี้มันติดตามจั่วม่อแทบจะตลอดเวลา สังเกตเห็นพฤติการณ์และคำสนทนาพาทีของปรมาจารย์ท่านนี้ทั้งหมด
ปรมาจารย์ปฏิบัติต่อกุ่ยจู่อย่างเท่าเทียมกัน ทั้งไม่อ่อนน้อมและไม่ยกตนข่มท่าน และเบื้องหน้าชาวปิศาจที่มีศักดิ์ฐานะต่ากว่ามาก ปรมาจารย์ก็ยังคงปฏิบัติต่อพวกมันอย่างเท่าเทียมเช่นกัน
ไม่หยิ่งยโสโอหัง ไม่ดูถูกเหยียดหยาม ท่านยินยอมอดทนชี้แนะ ให้การช่วยเหลืออย่างจริงใจ
ยามเมื่อไร้พลังอำนาจ ความอ่อนน้อมถ่อมตนคือเกราะป้องกันตนเองตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อถือครองอำนาจอันยิ่งใหญ่ แต่ยังคงอ่อนน้อมถ่อมตน นั่นคือการวางตนอันสูงส่งและความยับยั้งชั่งใจที่ยากจะหาผู้ใดเสมอเหมือน
จากบรรดาคนทั้งหมดที่มันเคยพบเห็นมา ผู้ที่มีจริยะเช่นนี้มีเพียงปรมาจารย์ท่านนี้เท่านั้น
นี่จึงเป็นยอดคนที่ควรค่าแก่การเคารพอย่างแท้จริง!
จั่วม่อย่อมไม่ทราบว่าองครักษ์ผู้นำทางของมันครุ่นคิดสิ่งใด สมาธิจิตใจของมันถูกดึงดูดไปยังภาพสุดตระการตาที่เบื้องหน้าจนหมดสิ้น
เห็นบ่อพลังงานความตายใหญ่น้อยมากมายแผ่ขยายไปสุดลูกหูลูกตา ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุด พลังงานความตายสีเทาผุดพลุ่งจากบ่อ ม้วนตลบแล้วแผ่กระจายไปกับสายลม มองจากที่ห่างไกล ดูราวกับทะเลสีเทาผืนหนึ่ง หมอกสีเทาม้วนตัวอย่างรุนแรงประหนึ่งว่ากำลังเดือดพล่าน นี่เองจึงเป็นที่มาของชื่อทะเลหมื่นสระเดือด
“ช่างตระการตานัก!” จ
