กษ์ติดตามอยู่ข้างกายจั่วม่อด้วยสีหน้าระแวดระวังคอยเหลือบมองสำรวจตรวจตรารอบด้านเป็นครั้งคราว
“ที่นี่ไม่ปลอดภัยรึ?”
องครักษ์กล่าวไม่ผิด พวกมันทั้งสองยังไม่ทันจะไปได้ไกล เหล่าคนที่พบพานตามรายทางพากันค้อมกายคารวะต่อองครักษ์ไม่ขาดสาย
ช่างขบคิดไม่เข้าใจจริง ๆ จั่วม่อสั่นศีรษะ จากนั้นนึกถึงปัญหาข้อหนึ่งจึงสอบถามองครักษ์ข้างกาย “ที่นี่เมื่อไม่มีทหารรักษาการณ์ หรือผู้คนไม่กลัวว่าจะถูกรบกวนในขณะที่กำลังฝึกฝีมือ?”
“พวกมันย่อมไม่ถูกรบกวน” องครัก์กล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ท่านปรมาจารย์ยังไม่ทราบ ทันทีที่ท่านเริ่มเข้าฌานสมาธิเพื่อฝึกฝีมือ บ่อพลังงานความตายเหล่านี้จะผนึกรวมพลังงานความตายปริมาณมหาศาลอยู่ที่รอบกายท่าน ก่อเกิดเป็นม่านพลังป้องกัน ม่านโล่พลังงานความตายนี้แข็งแกร่งทนทานถึงที่สุด สามารถขับไล่พลังอื่น ๆ ทั้งหมด”
จั่วม่อพอฟังให้รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย บ่อพลังงานความตายเหล่านี้นับว่าพิสดารพันลึกอยู่บ้าง
“ปรมาจารย์??” ใครคนหนึ่งร้องถามมาจากทางด้านข้างสุ้มเสียงกระหายใคร่รู้
องครักษ์สีหน้ากลับกลายเป็นเย็นยะเยียบ ตวาดอย่างขุ่นเคือง “เหล่าหวัง! อย่าให้มันเกินเลยไปนัก!”
เหล่าหวังทำคอย่น ท่าทางหวาดกลัวองครักษ์เป็นอย่างยิ่ง
จั่วม่อโบกมือห้ามปราม “ไม่เป็นไร ถูกต้อง ข้าคือปรมาจารย์หลอมสร้าง”
โดยมากแล้วผู้คนมักจะไม่เรียกตัวเองว่า ‘ปรมาจารย์หลอมสร้าง’ แต่จั่วม่อกลับกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นเรื่องธรรม
