ถึงการเปลี่ยนแปลงบางประการ ผู้ที่สามารถทะยานขึ้นเป็นบุตรแห่งคุนหลุน ไหนเลยจะมีผู้ใดโง่เขลาได้?
มันกัดริมฝีปาก กล่าวเบา ๆ ว่า “คุนหลุนจะไม่ลืมพวกเจ้า!”
เวลากระชั้นเข้ามาทุกขณะ ลางสังหรณ์อันตรายก็ยิ่งเข้มข้นจนแทบจับต้องได้ หลินเชียนไม่รีรอลังเลอีกต่อไป มือหนึ่งปาดน้าตา อีกมือหนึ่งขวางกระบี่เทพไท่กู่ในระดับอก
หลินเชียนสีหน้าเคร่งขรึมสำรวม เอื้อนเอ่ยวาจาที่เป็นดั่งถ้อยคำศักดิ์สิทธิ์ “ปกป้องคุนหลุน!”
กระบี่เทพไท่กู่เปล่งแสงเจิดจ้าอย่างฉับพลัน ปกคลุมทั่วร่างหลินเชียน
พลังเทพที่ลุกโชนถูกกระบี่เทพไท่กู่ในมือของมันดูดกลืนไปสิ้น แสงสว่างที่ปกคลุมร่างกายพลันระเบิดวาบ เจตจำนงกระบี่อันไพศาลพุ่งทะลวงท้องฟ้า
หลินเชียนร่างหายวับไปจากตำแหน่งนั้น
บุตรแห่งคุนหลุนผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน โห่ร้องปลุกใจพวกพ้อง “พวกเราไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตาย! พี่น้อง! เช่นนั้นก็มาแลกชีวิตกับมันเถอะ! คนของม่ออวิ๋นไห่ล้วนต้องร่วมทางกับเราไปยังปรภพ ดังนั้นไม่อาจปล่อยให้ตาเฒ่าเทียนหวนผู้นี้หลุดรอดไปได้เพียงผู้เดียว!”
“สู้ตาย!”
“ฆ่ามัน!”
บุตรแห่งคุนหลุนทั้งหมดใบหน้าทอแววคลั่งไคล้ พวกมันคล้ายมองเห็นภาพที่คุนหลุนพิชิตแผ่นดินเป็นผลสำเร็จ
ไม่ได้การ!
มันต้องรีบจากไปโดยเร็วที่สุด!
ผู้อาวุโสสูงสุดทราบแน่แก่ใจ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปมันจะไม่อาจจากไปตลอดกาล การจากไปของหลินเชียนทำให้ความคิดจิตใจของมันกระจ่างชัดขึ้นมา การหลบหนีไปจากสถานที่แห่งน
