งจากเทน้าลงบนผืนทราย ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของเหวยเสิ้งอย่างรวดเร็ว เหวยเสิ้งดวงตาปิดสนิท ใบหน้าเด็ดเดี่ยวมั่นคง
มันลอยตัวขึ้นกลางเวหา มวลหินหลอมเหลวที่ใต้ฝ่าเท้าคล้ายถูกผลักด้วยมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่ง พุ่งสูงขึ้นกลางอากาศอย่างลี้ลับ
กระบี่ในมือของมันคำรามกระหึ่ม
เสียงคำรามที่เปี่ยมไปด้วยความดุร้ายกระหายเลือดของกระบี่ คล้ายดังกังวานไปทั่วทั้งอาณาจักร!
กลิ่นอายเก่าแก่ดุร้าย อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด กวาดซัดออกไปรอบข้างราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม
กลางเวหา ดวงตาเย็นเยือกของเหวยเสิ้งจับจ้องไปยังผู้อาวุโสสูงสุดกระบี่ในมือเปล่งประกายลี้ลับชั่วร้าย เหวยเสิ้งมุมปากขยับเป็นรอยยิ้มดุดันอำมหิต
“กลิ่นของเทพยุทธ์… …”
สุ้มเสียงนั้นดุร้ายเหี้ยมเกรียมราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน หางเสียงยังไม่ทันจะขาดหาย ร่างของมันพลันหายวับไปในอากาศธาตุ
ชั่วพริบตาต่อมา มันปรากฏกายขึ้นบนพื้นที่ว่างแถบหนึ่ง
ท้องฟ้าด้านหลังมันคล้ายย้อมด้วยโลหิต กระบี่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เจตจำนงกระบี่นับไม่ถ้วนประหนึ่งน้าตกสีเลือดสายหนึ่ง โหมกระหน่าลงมาอย่างแน่นขนัดและดุดันสุดเปรียบปาน!
เจตจำนงกระบี่นับพันนับหมื่น กลืนกินผู้อาวุโสสูงสุดลงไปในพริบตา!
ชั่วพริบตานั้นผู้อาวุโสสูงสุดพลันรู้สึกว่าร่างกายตึงแน่น ทั่วร่างห้อมล้อมไปด้วยอาการปวดแปลบเลือนราง มันใจหายวาบ เจตจำนงกระบี่นับพันนับหมื่นเล่ม กลับไม่ได้เบี่ยงเบนออกไปแม้แต่เล่มเดียว!
เจตจำนงกระบี่
