หลีเซียนเอ๋อร์มองดูจั่วม่อ
จั่วม่อคล้ายถูกภูตผีสิงสู่ เฝ้าพลิกดู ‘กระสวยหญิงทอผ้า’ ทั้งวันทั้งคืนราวกับว่ามีดอกไม้งอกเงยออกมาก็มิปาน ดูจนเคลิบเคลิ้ม ลืมตัวลืมตนไปอย่างสิ้นเชิง หลีเซียนเอ๋อร์รู้สึกละอายใจเล็กน้อย นางถือครอง ‘กระสวยหญิงทอผ้า’ มาเป็นเวลานาน แต่ไม่เคยสนใจศึกษาอย่างจริงจังถึงเพียงนี้มาก่อน
ทุกคนเคยชินกับจั่วม่อในสภาพเช่นนี้ดี
บางครั้งบางคราวจั่วม่อจะหยุดอย่างกะทันหัน จากนั้นลูกไฟลุกพรึบออกมาจากฝ่ามือ มันโยนสิ่งของและวัตถุดิบเข้าไปในลูกไฟอย่างเงียบ ๆหลีเซียนเอ๋อร์บอกได้ว่าจั่วม่อจะต้องมีความรู้แจ้งบางประการไม่ผิดแน่และมันกำลังเริ่มทำการทดลอง
แล้วจากนั้น มหันตภัยย่อม ๆ ก็บังเกิด
การระเบิด ควันหนาทึบ หมอกพิษ… …
หลีเซียนเอ๋อร์ยิ่งชมดูยิ่งอกสั่นขวัญแขวน แต่เมื่อนางเหลียวมองคนรอบข้าง ทุกคนไม่มีผู้ใดตื่นตกใจ ล้วนสงบเยือกเย็นเหมือนเช่นปกติ บ้างหลับตาเข้าฌาน บ้างฝึกกระบี่ ไม่ก็สวดมนต์พระสูตร เห็นได้ว่าพวกมันเคยชินกับสภาพเช่นนี้ดี ราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่พบเห็นได้ทุกวัน
คนเหล่านี้… …
หลีเซียนเอ๋อร์จู่ ๆ บังเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ประการหนึ่ง กลุ่มคนที่เบื้องหน้านางนี้นับเป็นฝูงตัวประหลาดโดยแท้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางเฝ้าสังเกตจั่วม่อ แต่เป็นครั้งแรกที่นางตั้งใจสังเกตกลุ่มคนจากม่ออวิ๋นไห่นอกเหนือจากจั่วม่ออย่างใกล้ชิด
คนเหล่านี้ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
อย่างไรก็ตาม
