จึงตัดดาบสีน้ำเงินเข้มขาดสะบั้นได้ในทันที
แล้วก็กระแทกฝ่ามือเขาจนประกายไฟกระจาย
ฉัวะ!
เลือดกระเซ็น! ฝ่ามือของชายชราในชุดขาวถูกตัดขาดทันที
แม้จะหลบกระบี่ไม่พ้นนัก แต่เขาก็ยังถูกฝากรอยแผลลึกบนอก ยาวจนแทบจะถูกผ่าร่างออกครึ่งหนึ่ง
“เป็นไปได้อย่างไร เจ้าถึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?!”
ใบหน้าชายชราในชุดขาวบิดเบี้ยว แววตาเต็มไปด้วยความตกใจ โกรธเกรี้ยว และโทสะ ไม่มีเค้าเดิมของนักพรตผู้เมตตาอีกต่อไป
แต่ซูเฉินหาได้เสียเวลาตอบโต้
ฉัวะ!
ซูเฉินพุ่งเข้าประชิดราวสายฟ้า ชกใส่ชายชราอย่างจัง ขณะเดียวกันกระบี่จวินหลิงก็ลอยขึ้นเหนือศีรษะ เปล่งแสงดาบเตรียมโจมตีอีกระลอก
“เจ้าหาเรื่องตาย!!!”
ชายชราโกรธจนดวงตาแดงก่ำ แม้เสียมือข้างหนึ่ง แต่พลังชีวิตยังมหาศาล แขนที่ขาดหยุดเลือดในทันที แล้วฝ่ามืออีกข้างก็ฟาดลงมาใส่ซูเฉิน
ตูม!
ฝ่ามือเลือดกลายเป็นภาพเงาราวทะเลเลือดภูเขาศพ เปี่ยมด้วยกลิ่นอายอำมหิต สั่นสะเทือนทั่วทั้งฟ้า
แล้วก็ปะทะกับหมัดของซูเฉินอย่างจัง
ตูม!
เสียงฟ้าผ่าดังลั่นในอากาศ
ซูเฉินกับชายชรากระเด็นออกจากกันทันที
“อ๊ากกกก!!…”
แต่ชายชราในชุดขาวกลับร้องออกมาอย่างโหยหวน
แขนของเขา…กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีดำ!
เพลิงกลืนสรร
