ยว ๆ ประโยคหนึ่งพลันปรากฏแก่สายตาของมัน
“เหยียจะรอเจ้า!”
จั่วม่อตัวแข็งทื่อ มันในที่สุดก็นึกออกว่าไฉนรู้สึกคุ้นเคยกับของสิ่งนี้นัก
เสี่ยวม่อเกอยืนตัวแข็งประดุจรูปสลักหิน ประโยคที่ทิ่มแทงตาอยู่ตรงหน้าทำให้มันรู้สึกขวยเขินอย่างบอกไม่ถูก ความทรงจำอันห่างไกลผุดขึ้นในใจไม่ขาดสาย มันร้อยไม่คิดพันไม่คิด ไม่คิดว่ามันและแม่นางนกกระเรียนกระดาษที่น่าขนพองสยองเกล้านั้นจะมีวันได้พบเจอกันอีกครั้ง!
และแม่นางนกกระเรียนกระดาษที่ดุร้ายป่าเถื่อนนางนั้น กลับเป็นหลีเซียนเอ๋อร์!
สีหน้าของมันยามนี้นับว่าน่าดูชมยิ่ง
“เฮ้เฮ้เฮ้! เจ้าจะยุ่งวุ่นวายกับสิ่งของของผู้อื่นตามใจชอบได้อย่างไร?”
? จดหมายส่วนตัวท่านย่าเจ้าเถอะ!
นึกถึงเคราะห์กรรมที่มันต้องเผชิญเมื่อครั้งกระโน้น น่าแปลกที่จั่วม่อถึงกับไม่รู้สึกโกรธแค้นอันใด แม้ว่าแม่นางนกกระเรียนกระดาษจะน่าเกลียดน่ากลัวยิ่ง มันในยามนั้นก็ต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อย แต่หลังจากผ่านโลกมามากมาย เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้กลับลืมเลือนไปนานแล้วเพียงแค่ความซุกซนของแม่นางน้อยที่เบื่อหน่ายแทบตายผู้หนึ่งเท่านั้น
หากมิใช่ว่าพบเห็นนกกระเรียนกระดาษจากเมื่อครั้งอดีต บางทีมันอาจจะจดจำไม่ได้แม้แต่น้อย
แต่จะอย่างไร นี่ยังคงน่ากระอักกระอ่วนมาก!
