งตวาดกัมปนาทดุจฟ้าคำรน ผู้คนถึงกับสั่นสะท้าน
ชั่วพริบตานี้ กระทั่งจงเต๋อผู้มีสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก มองขึ้นไปยังร่างใหญ่โตมโหฬารอย่างน่าตระหนกของยักษ์หมอก ยังถึงกับหางตากระตุก
ในมือของคนผู้นี้ ถึงกับเลี้ยงดูตัวประหลาดเช่นนี้เอาไว้ด้วย!
จิ้นเสี่ยวอวี่หยั่งทราบถึงวิกฤตการณ์ร้ายแรง ไม่กล้ารีรอลังเลแม้แต่ชั่ววูบ มันทอดถอนใจคำหนึ่ง เพียะ อักขระเทพบนแผ่นอกปริแตกออกพลังเทพอันบ้าคลั่งไหลบ่าไปทั่วร่าง ประสาทสัมผัสทั้งหกพลันเฉียบคมขึ้นหลายเท่า มันค้นพบตำแหน่งของอู๋หรูผู้บาดเจ็บปางตายในทันที
ซู่ว!
ร่างของมันหายวับไป แทบจะในเวลาเดียวกันพลันปรากฏขึ้นด้านข้างอู๋หรู มันคว้าร่างอู๋หรูที่แทบจะหมดสติอยู่รอมร่อ ร่างขยับวูบวาบไม่กี่ครั้ง ก็หายตัวไปโดยไร้ร่องรอย
ยักษ์หมอกที่ตระเตรียมจะจู่โจมอวดศักดา ถึงกับตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
เป็ดที่ต้มสุกกลับบินหนีไปเสียแล้ว!
จั่วม่อกับพวกไหนเลยจะปล่อยให้ศัตรูหลบหนีไปต่อหน้าต่อตาตระเตรียมเปิดฉากไล่ล่าสังหารขนานใหญ่ ทันใดนั้นจงเต๋อตวาดเตือน“รีบด่วน ไปยังคุกภูตโลกันตร์!”
จั่วม่อสติแจ่มใสขึ้นมาทันที ตวาดสั่งการอย่างเฉียบขาด “อากุ่ยมากับข้า คนอื่น ๆ ให้คุ้มกันแม่ทัพจง! นกโง่ อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!”
จากนั้นหันไปคว้าตัวซือเพ่ย “เจ้ารีบบอกทาง!”
ซือเพ่ยก็คล้ายจะหลอมสร้างจากเหล็กไหลเช่นเดียวกันกับจงเต๋อ มันแม้รับบาดเจ็บไม่เบา แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่งไร้อารมณ์ พอฟังคำจั่ว
