ลกันตร์มานานหลายสิบปี ไหนเลยจะไม่เผื่อทางหนีทีไล่เอาไว้ได้?
เหวยเสิ้งสงบเยือกเย็นดุจบ่อน้าโบราณ คล้ายไม่มีสิ่งใดส่งผลกระทบต่อใจกระบี่ของมันได้
กระบี่โลหิตประหารเทพยกสูงขึ้นอย่างแช่มช้า ทุกที่ที่เหวยเสิ้งเคลื่อนผ่าน คล้ายกลับกลายเป็นเหวลึกดำทะมึนอันไร้ก้นบึ้ง เหวยเสิ้งดวงตาเปลี่ยนเป็นคล้ายแก้วผลึกสีโลหิต แต่สีหน้ายังคงสงบราบคาบ ไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย
“ฆ่า!”
ทันใดนั้น บังเกิดเสียงตวาดกึกก้องดั่งสายฟ้าฟาด ผนังหินด้านหน้าระเบิดกระจัดกระจาย สาดซัดใส่พวกมันดุจห่าฝน!
กระบี่ของเหวยเสิ้งฟันลง!
ลำแสงเจิดจ้าบาดตากลืนกินทั้งขบวนลงไปในบัดดล ในม่านสายตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยสีขาวพร่าง ไม่อาจมองเห็นสิ่งใด กลิ่นอายรอบข้างกลายเป็นปั่นป่วนวุ่นวาย
รังสีฆ่าฟันอันเย็นเยียบปกคลุมอยู่ในอากาศ
จั่วม่อไม่อาจทราบได้ว่าลำแสงสีขาวนี้เป็นสิ่งของเยี่ยงไร ภายใต้แสงสีขาว กระทั่งมันเองยังมองไม่เห็นสิ่งใด และที่แปลกพิสดารที่สุด คือแสงสีขาวนี้ยังสามารถรบกวนพลังจิตสำนึกของมันด้วย!
จิตสำนึกที่จั่วม่อกวาดออกโดยรอบ กลับถูกแสงสีขาวบดขยี้จนหมดสิ้น
ฝ่ายศัตรูคล้ายไม่ได้รับผลกระทบ รังสีสังหารที่แตกต่างกันเจ็ดแปดสายตรึงแน่นอยู่บนร่างมัน กระทั่งผิวหนังชั้นนอกยังถึงกับสั่นระริก
อย่างไรก็ตาม จั่วม่อมีปฏิกิริยารวดเร็ว สีหน้าแปรเปลี่ยนในบัดดล!
จับปลาตอนน้าขุ่น!
เป้าหมายของฝ่ายตรงข้ามคือจงเต๋อ!
อุบาทว์บัดซบ!
ในเวลานี้เอง เสียงแค่นหนั
