ขึ้นบนไหล่ซ้าย
คนผู้นี้ใช่เป็นผู้รอดชีวิตจากวัดเสวียนคงหรือไม่?
คลื่นพลังนี้… …
ยุทธภัณฑ์เทพ!
จิ้นเสี่ยวอวี่ลงมือตามแผนการอย่างสมบูรณ์แบบ
ลูกศรเล็ก ๆ ทุกดอกสั่นอย่างรุนแรง ราวกับว่าหิวกระหายอย่างถึงที่สุด ประหนึ่งตัวต่อที่เฝ้ารอจะพุ่งทะยานออกไป ขบกัดกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ปราณกระบี่เมื่อครู่แม้ทำให้มันรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนอยู่บ้าง แต่ก็ฟื้นคืนความสงบในทันที
มันเพียงงุนงงสงสัยเล็กน้อย ในมือของจงเต๋อ ใช่มีผู้ที่พลังฝีมือสูงเยี่ยมซุกซ่อนอยู่อีกหรือไม่?
อย่างไรก็ตาม จิ้นเสี่ยวอวี่ตระหนักในหน้าที่ของตนเป็นอย่างดี สิ่งที่มันต้องทำคือเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรู เปิดโอกาสให้หมี่วูสังหารคน
มันนับว่าประสบความสำเร็จอย่างสูง!
ประสบความสำเร็จจนแทบจะเรียกได้ว่าเพิ่งจะแหย่รังแตน!
จั่วม่อกับพวกทั้งหลายซึ่งถูก ‘ประกายเงินบดบังดวงตา’ ทำร้ายจนมองไม่เห็นชั่วขณะ ทันใดนั้นสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าฟันอันรุนแรง โดยไม่ต้องขบคิด พวกมันแต่ละคนระดมซัดกระบวนท่าไม้ตายไปยังทิศทางของรังสีฆ่าฟันสายนั้นอย่างพร้อมเพรียง!
จั่วม่อสะบัดมือวูบ ขวานเทพสุริยันปรากฏขึ้นในมือ มันไม่สนใจความว่างเปล่าสีขาวที่เห็นอยู่เบื้องหน้า แผดเสียงกู่คำรามสะท้านฟ้าสะเทือนดินขวานในมือเหินวูบ ตรงดิ่งไปยังทิศทางของรังสีฆ่าฟันราวกับสายฟ้าสีทองเส้นหนึ่ง
แทบจะในเวลาเดียวกัน เหวยเสิ้งและหลัวหลีชักกระบี่ฟาดฟันอย่างพร้อมเพรียง!
จิ้นเสี่ยวอวี่ในใจเกิดลางสังหรณ
