แสงอาทิตย์ร้อนแรง ทะเลบุปผาบานสะพรั่ง พฤกษานานาพรรณเจริญงอกงาม พายุฝนฟ้าคะนองบัดเดี๋ยวก่อตัวซัดโหม แล้วสลายหายไปทันที… …
เป็นช่วงเวลาของฤดูร้อนโดยแท้!
พวกจั่วม่อพยายามค้นหาทางออกจากทะเลแห่งป่าและมวลบุปผาบางครั้งพายุฝนก็จะโหมกระหน่าลงมา อาบร่างพวกมันจนชุ่มโชกอย่างสมบูรณ์ แต่ด้วยระดับพลังบำเพ็ญเพียรของพวกมัน นี่ไม่ต่างอันใดจากการท่องเที่ยวชมทิวทัศน์
ดวงอาทิตย์กระจ่างจ้า กลิ่นหอมอวลของมวลบุปผา หยดน้าฝนโปรยปราย ลำธารไหลริน … …
ปราศจากภยันตราย พวกมันกระทั่งสัตว์ใหญ่สักตัวยังไม่พบพานอย่าว่าแต่หมอกพิษหรือพิษร้ายอันใด
ทว่าหลังจากผ่านไปสิบสองชั่วยาม พวกมันยังคงหาทางออกไม่พบทุกผู้คนค่อยตระหนักว่าทะเลแห่งป่าและมวลบุปผานี้เริ่มจะไม่สวยสดงดงามอย่างที่คิด
“ร้อนจริง ๆ!” บางคนอดบ่นพำไม่ได้
ดวงอาทิตย์แผดแสงแรงกล้าราวกับเปลวไฟ แม้จะอยู่ภายใต้เงื้อมเงาของต้นไม้ใหญ่ แต่ความร้อนประดุจกองเพลิงยังคงทำให้ผู้คนรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าใด
จั่วม่อพอฟังเสียงบ่นต้องใจหายวาบ มันเองก็รู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ไม่เคยบรรเทาเบาบางลงเลยเช่นกัน ก่อนหน้านี้มันไม่ทันรู้สึกตัว แต่รอจนได้ยินผู้คนบ่นพึมพำค่อยตระหนักว่ามีปัญหา อาศัยระดับพลังฝึกปรือของพวกมัน สมควรที่ร้อนหนาวยากจะกล้ากราย ไฉนพวกมันกลับรู้สึกร้อนจนเกินจะทานทนขึ้นมาได้?
มีบางอย่างแปลกประหลาด!
จั่วม่อเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า ขมวดคิ้วพลางร้องเรียกให้ทุกคน
