หารยันต์ทองคำดำผู้เฝ้าจับตามองอย่างใจจดใจจ่อ ไหนเลยจะปล่อยให้เศษไม้เหล่านั้นได้มีโอกาสร่วงหล่นลงพื้น มันรีบดูดเศษไม้ทั้งหมดเข้าปาก สีหน้าทอแววพึงพอใจอย่างเปี่ยมล้น
ราวครึ่งชั่วยามให้หลัง ท่อนไม้กลมก็ปกคลุมไปด้วยลวดลายอันพิสดารทั้งต้น
“นี่คือ…เสาสัญลักษณ์ศึกหรือไม่ทารกหมอกวิญญาณเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ มันไม่เคยเห็นเสาสัญลักษณ์ศึกที่มีลวดลายมากมายถึงเพียงนี้มาก่อน
“เกรงว่าจะมิใช่” จั่วม่อสั่นศีรษะ “ข้าใช้วิธีการลับบางส่วนของเสาสัญลักษณ์ศึกก็จริง แต่ของสิ่งนี้สมควรไม่อาจนับเป็นเสาสัญลักษณ์ศึกกระมัง?”
จั่วม่อดูคล้ายไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดเช่นกัน
คนทั้งหมดไม่อาจเข้าใจได้ว่าจั่วม่อคิดทำอะไร แต่นกโง่ทันใดนั้นดวงตาทอประกายวูบ นางคล้ายรู้สึกถึงลูกไฟภายในเสาไม้กลม ซึ่งกำลังส่งเสียงสะท้อนกับเปลวไฟภายในร่างนาง
จั่วม่อสะบัดศีรษะแรง ๆ ไม่สำคัญว่าของสิ่งนี้จะเป็นอะไร ที่น่าสนใจกว่าคือใช้การได้หรือไม่ มันกวักมือเรียกนกโง่ทันที “นกโง่ ขึ้นไปทดลองดูสักครา!”
หากเป็นเวลาอื่น ได้ยินจั่วม่อบังอาจเรียกนางว่านกโง่ นกโง่จะต้องทำเป็นเมินเฉยหรือมิเช่นนั้นก็ถลึงตาใส่อย่างขุ่นเคือง แต่คราวนี้นางกระทั่งส่งเสียงโต้แย้งยังไม่เอ่ยออกจากปาก พลันกางปีกโผนทะยาน แล้วร่อนลงบนพฤกษาปะการังที่แกะสลักใหม่อย่างงดงาม
ทันทีที่นกโง่ร่อนลงบนพฤกษาปะการัง ตูม ทันใดนั้นเปลวไฟสีแดงเข้มแตกปะทุออกมาจากเสาไม้ นกโง่รู้สึกสุขสบายอย่างที่ยากจะบ
