งวงพระจันทร์จะทวีขึ้นอีกหนึ่งส่วน!
จนกระทั่งบรรลุถึงเงาร่างที่เจ็ด!
พลังฆ่าฟันของวงพระจันทร์บรรลุถึงระดับชั้นอันน่าตระหนกเจตจำนงกระบี่ของเจินหลิงเมิ่งเพียงกระทบถูกวงพระจันทร์ จะถูกบดขยี้เป็นผุยผง!
โลหิตสายหนึ่งพร่างพรมกลางอากาศ
ราชินีน้าแข็งแห่งคุนหลุนร่วงหล่นลงบนพื้น ปราศจากลมหายใจ!
พร้อมกับช่วงเวลาที่เจินหลิงเมิ่งทอดร่างกับพื้น นกโง่ดึงรั้งเปลวไฟเฟิ่งหวงกลับมาอย่างแช่มช้า ตำแหน่งที่เคยมีเปลวไฟเฟิ่งหวงลุกไหม้ไม่หลงเหลือสิ่งใดอยู่เลย แม้กระทั่งเถ้าธุลีเล็ก ๆ สักเศษเสี้ยว
นกโง่ก้าวเดินอย่างสง่าด้วยฝีเท้านกของนาง ใบหน้าเชิดสูง ชำเลืองมองด้านข้างอย่างเย่อหยิ่ง ทีท่าราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อน
คุนหลุน โถงพิทักษ์กระบี่
เห็นกระบี่หยกนับไม่ถ้วนแขวนห้อยลงมา กระบี่หยกแต่ละเล่มมีขนาดเท่าฝ่ามือ จารึกนามของศิษย์คุนหลุนผู้หนึ่งอยู่บนใบกระบี่ ด้ามกระบี่ผูกด้วยเชือกแดง แขวนห้อยลงมาจากคานสูงของห้องโถง
กระบี่หยกที่แขวนอยู่ในนั้นมีจำนวนมากมายสุดคนานับโดยแท้
ทันใดนั้นเอง เพียะ เพียะ เพียะ กระบี่หยกสามเล่มจู่ ๆ แตกกระจายโดยไม่มีวี่แววล่วงหน้า
ศิษย์ที่ยืนยามอยู่ในห้องโถงสีหน้าแปรเปลี่ยน นี่หมายความว่ามีศิษย์คุนหลุนสามคนเพิ่งจะถูกฆ่าตาย มันรีบหยิบฉวยเศษชิ้นส่วนกระบี่หยกขึ้นมาดูอย่างลนลาน รอจนมองเห็นนามทั้งนาม สีหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้ว ยิ่งเผือดขาวดุจคนตาย
ทั้งสามคนล้วนเป็นบุตรแห่งคุนหลุน!
บุตรแห่งค
