ียเถอะ เพียงตัวเบี้ยเล็กเบี้ยน้อยเหล่านี้ อย่าได้เสียเวลาแล้ว” หร่วนโหย่วเซียนรู้สึกว่ามันล่วงรู้ความลับทั้งหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลืองเวลาไปมากกว่านี้อีก
หลงเหยียนพอฟัง การโจมตีก็เฉียบคมรุนแรงขึ้นทันที คนทั้งสามพลันตกอยู่ในห้วงวิกฤติ ประหนึ่งว่าสามารถถูกฆ่าตายได้ทุกเมื่อ
ทันใดนั้นเอง สุ้มเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนดังมาจากที่ห่างไกล “สหายจะจากไปแล้ว เช่นนั้นไยมิใช่น่าเสียดายนัก!”
คนทั้งสามพอได้ยินเสียงนี้ พลันคึกคักขึ้นอักโข ผนึกกำลังกันหยุดยั้งการโจมตีของหลงเหยียนเอาไว้ได้
ท่ามกลางสายลมคลั่งแห่งโถงสายลม เห็นเงาร่างผอมแห้งสายหนึ่งก้าวเดินเนิบนาบเข้ามา ฝีเท้าของมันเชื่องช้า ทว่ากลับเคลื่อนร่างเข้ามารวดเร็วยิ่ง ประโยคนี้ฟังจากสุ้มเสียงคล้ายดังมาจากที่ห่างไกล แต่ยังไม่ทันจะกล่าวจบคำ คนกลับบรรลุถึงแล้ว
“ถูกต้อง กลับกลายเป็นว่าทุกคนสามารถข่มเหงรังแกม่ออวิ๋นไห่เราได้ตั้งแต่เมื่อใด
สุ้มเสียงเกียจคร้านที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์กระชากวิญญาณลอยแว่วมาจากอีกด้านหนึ่ง เห็นสตรีสูงส่งสง่างามปานบุปผาก้าวเข้ามา สายลมไม่ว่าเกรี้ยวกราดสักปานใด ยังไม่อาจทำให้ชายกระโปรงแดงของนางสะบัดพลิ้วแม้แต่น้อย
จงหยู! เขิงเหลียนเอ๋อร์!
หร่วนโหย่วเซียนม่านตาหดแคบลงทันที หลงเหยียนพลันล่าถอยจากการต่อสู้ พลิ้วร่างกลับไปยืนอยู่ด้านข้างหร่วนโหย่วเซียน
ไม่น่าแปลกใจที่คนทั้งสองแสดงท่าทีระมัดระวังถึงเพียงนี้ เหล่ายอดยุทธ์ของม่ออวิ๋นไห่
