ือไม่?”
เหอซือผงกศีรษะเบา ๆ จนแทบมองไม่เห็น “ยังมี”
“เช่นนั้นให้คอยดูนิ้วของข้า หากข้างอนิ้วก้อยเมื่อใด ศิษย์น้องหญิงให้เปิดใช้งานค่ายกลกระบี่ภูตเดินหนเพื่อดักจับพวกมันทันที ค่ายกลกระบี่ภูตเดินหนเป็นผลงานชิ้นเอกของอาจารย์อาเหอ ฮ่า!”
เสียงหัวร่อ ‘ฮ่า’ คำสุดท้ายที่ออกจากปากเซียวหรูเจี้ยนเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต
อันไห่เงียบงันอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “นี่ไม่ค่อยดีกระมัง”
เซียวหรูเจี้ยนทราบว่าหากไม่อาจเกลี้ยกล่อมทุกคนให้คล้อยตาม คราครั้งนี้ก็ล้มเหลวแล้ว มันนิ่งครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นกล่าว “เช่นนั้นล่อให้พวกมันมาช่วยก่อน หลังจากเสร็จงาน ค่อยปล่อยพวกมันจากไป และมอบสิ่งตอบแทนบางส่วนให้ก็แล้วกัน”
เหล่าศิษย์น้องสีหน้าผ่อนคลายลง พากันผงกศีรษะเห็นพ้อง
“สภาพการณ์ของคุนหลุนเรายามนี้เป็นอย่างไร พวกเจ้าทุกคนล้วนทราบดี ปลาหมึกยักษ์นี้มีความสำคัญต่อสำนักเป็นอย่างยิ่ง ในเวลาเช่นนี้อย่าได้ใจอ่อนไป! และอย่าได้ประมาทดูแคลนพวกมัน ผู้ที่สามารถสัญจรผ่านเส้นทางทะเลดำ เกรงว่าต้องไม่รวบรัดธรรมดา” เซียวหรูเจี้ยนกระซิบเตือนบรรดาศิษย์น้อง
“ศิษย์พี่กล่าวถูกต้อง!”
“เราจะเชื่อฟังศิษย์พี่!”
ทุกผู้คนหวนนึกถึงการเสียสละของเหล่าผู้อาวุโสนับไม่ถ้วน ที่ยินยอมสละกระทั่งชีวิตเพื่อสำนัก พลันรู้สึกละอายใจขึ้นมา กับเรื่องสำคัญเช่นนี้พวกมันไม่สมควรใจอ่อนจริง ๆ
เห็นความคิดของทุกคนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้ว เซียวหรูเจี้ย
